Pedofilie is helemaal niet onschuldig

Pedofilie is niet altijd seksueel misbruik, zei Theo Sandfort, onderzoeker van de Werkgroep Homostudies aan de Universiteit Utrecht, op 21 augustus in een vraaggesprek met NRC HANDELSBLAD. Pedofiele contacten zouden door de betrokken kinderen als zinvol en verrijkend worden ervaren. Deze stelling is wetenschappelijk niet onderbouwd, vindt Erik Heineman, en miskent de traumatische gevolgen ervan, aldus G.H.F. van der Most.

Met verbijstering heb ik kennisgenomen van de uitspraken van de heer Sandfort over pedofilie. Sandfort, die zegt jarenlang onderzoek naar pedofilie te hebben gedaan, rechtvaardigt (vormen van) pedofilie door te wijzen op onderzoeksresultaten die zouden aangeven dat jongens pedofiele contacten vaak als zinvol en verrijkend ervaren.

Kenmerken van wetenschappelijk onderzoek zijn dat het waardevrij moet zijn en dat het volgens de trias hypothese, toetsing en conclusie wordt opgezet, uitgevoerd en verslagen. Het onderzoek van Sandfort voldoet, voor zover na te gaan, absoluut niet aan de geformuleerde criteria. Een eenvoudig literatuuronderzoek levert geen enkele referentie op van enig gehalte van deze auteur met dit onderwerp. Het enige originele onderzoek van Sandfort dat wij vonden was een kennelijke dubbelpublicatie. In The Journal of Sex Research en in Alternative Lifestyles verschenen in respectievelijk 1984 en 1983 twee artikelen met als titel 'Sex in pedophile relationships: An empirical investigation among a non-representative group of boys' (vol 20: 123-142) en 'Pedophile relationships in The Netherlands: Alternative lifestyles for children?' (vol 5: 164-183). Beide artikelen behandelen hetzelfde onderwerp met dezelfde onderzoeksgroep, waarbij de hypothese is dat een seksuele relatie met een volwassene een positieve ervaring kan zijn voor een kind. Om deze stelling te bewijzen werden 25 jongens in de leeftijd van tien tot zestien jaar, die op dat moment betrokken waren in pedofiele relaties met volwassen mannen in de leeftijd van 26 tot 66 jaar, ondervraagd. De jongens werden voor het onderzoek gevonden via (!) hun volwassen partners, die op hun beurt benaderd werden via (!) pedofiele werkgroepen. De uitkomst van het onderzoek duidde er in grote lijnen op dat de partner en de relatie, inclusief de seksuele aspecten, door de jongens als positief werden ervaren; er waren geen aanwijzingen voor een gevoel geëxploiteerd of misbruikt te worden. Om met zulk slecht onderzoek zulke verstrekkende uitspraken te doen, kan echt niet! Het is een zichzelf respecterend universitaire onderzoeksgroep onwaardig!

Er is een gigantische selectie bias, er is géén controlegroep, er is géén follow-up, er is géén informatie over de lange-termijneffecten van de pedofiele contacten, etc. Hier laadt de auteur, die de stelling verdedigt dat pedofilie niet altijd seksueel misbruik is, de verdenking op zich dat rechtgepraat moet worden wat krom is.

Mijn stelling betreffende pedofilie staat haaks op de mening van Sandfort. Ik ben van mening dat een kind dat in een pedofiele relatie terechtkomt, in een buitengewoon moeilijk parket zit. Het kan er met niemand over praten, behalve met de volwassene (die zich partner noemt!). Het kind wordt als het ware gegijzeld door deze volwassene. Het is een bekend gegeven dat een gegijzelde, om te kunnen overleven, zich over het algemeen probeert te identificeren met de gijzelnemer. Dit is de enige manier om het trauma te overleven. Waarom heeft Sandfort pedofilie alleen beschreven en onderzocht vanuit het perspectief van de volwassene en niet vanuit het kind? Het flinterdunne onderzoekje, waarin Sandfort vaststelt dat het allemaal zo erg nog niet is, doet geen enkel recht aan de positie van het kind, dat potentieel altijd de verliezer is in een seksuele relatie met een volwassene, waarbij van vrijheid nooit sprake zal zijn.

Voor de discussie over pedofilie hebben wij veel meer aan de bijdrage van professor Verhulst, zaterdag jongstleden in deze krant, waarin hij het probleem pedofilie in de bredere context plaatst van de kans op seksueel misbruik van het kind in het algemeen. Dan blijkt dat de kans om als kind misbruikt te worden via pedofilie gelukkig beperkt is. Dat is geruststellend voor ouders en kinderen. Pedofielen doen er intussen goed aan om de therapeutische weg te kiezen en niet recht te praten wat in onze maatschappij in dit tijdsgewricht krom is.