CHRISTINE PASCAL 1953-1996; Onaanvaardbaar jong

Er valt een sinister lijstje te maken van onaanvaardbaar jong gestorven Franse filmactrices, die zich onderscheidden door de intensiteit van hun rollen. De meest getalenteerde was waarschijnlijk Christine Pascal, die afgelopen vrijdagnacht, 42 jaar oud, van de derde verdieping van een psychiatrische inrichting in Garches (in de buurt van Parijs) naar beneden sprong.

Ontdekt door de eveneens uit Lyon afkomstige regisseur Bertrand Tavernier, speelde Pascal in 1974 kort achter elkaar in zijn L'horloger de St. Paul en Que la fête commence, en twaalf jaar later in Taverniers jazzfilm 'round Midnight. Aan het eind van de jaren zeventig was Pascal een rijzende ster, door rollen in ook in ons land hoog gewaardeerde films als La meilleure façon de marcher van Claude Miller, Les indiens sont encore loin van Patricia Moraz en Les demoiselles de Wilko van Andrzej Wajda.

Nog verrassender was echter Pascals grimmige en psychologisch ontluisterende regiedebuut Félicité (1978), waarin zij zelf de hoofdrol speelt van een aan depressies en trauma's lijdende jonge vrouw, die de hele nacht door de stad zwerft, terwijl haar broer zich op haar kamer van het leven berooft.

Van de vier volgende door Pascal geregisseerde films was alleen de voortreffelijke Le petit prince a dit (1992) in Nederland te zien, waarin wederom de dood een belangrijke rol speelt. In de met de Prix Louis Delluc onderscheiden Zwitsers-Franse coproductie (Pascal was getrouwd met de Zwitserse producent Robert Boner) begeleidt een vader zijn ongeneeslijk zieke dochtertje op een bijna allegorische reis naar de top van een kale berg.

De verschijningen van Pascal in andermans films werden allengs sporadisch, bijvoorbeeld in Le Grand Chemin (1987), Regarde les hommes tomber (1994) en Les patriotes (1994).

Maar haar nauwelijks tegenspraak duldende aanwezigheid in een handvol dierbare films en de verzoening met het onvermijdelijke einde, die haar meesterwerk Le petit prince a dit bood, maken haar bescheiden bijdrage aan de Franstalige filmgeschiedenis toch onvergetelijk.