Thriller met zweempje occultisme

Zwarte sneeuw, Ned.1, 22.00-22.58u.

De nieuwe NCRV-dramaserie Zwarte sneeuw begint, hoe zal ik het zeggen, nogal jongemeiderig. Eva, de door Tamar van den Dop gespeelde hoofdpersoon, werkt als au pair in Frankrijk, waar ze vriendschap sluit met een toevallige passante (Ariane Schluter) en een door broeierig zwijgen gekarakteriseerde aanvaring heeft met haar binnenvallende ouders (Tom Jansen en Truus te Selle). Het lijkt op een relatie-verhaal, maar erg veel houvast is de kijker verder nog niet vergund. Weliswaar verschijnen regelmatig visioenen en flashbacks voor Eva's geestesoog, maar waar het allemaal toe leidt - en hoe de serie uiteindelijk wordt getoonzet - is in het begin nog allerminst duidelijk.

Zwarte sneeuw is geschreven door de ervaren scenaristen Willem Capteyn en Carel Donck en geregisseerd door Maarten Treurniet, die eerder onder meer verantwoordelijk was voor afleveringen van Pleidooi. Dat impliceert kwaliteit - een ordentelijk niveau van Nederlands tv-drama, waarvan men mag hopen dat het ooit doorsnee-kwaliteit zal worden. De acteurs ogen geloofwaardig, en de production value is in orde. Zo zou het altijd moeten zijn.

Treurniet ontvouwt de intrige in een bedaard tempo: de ouders krijgen een auto-ongeluk, de moeder komt om het leven en de vader raakt in coma. Eva blijft vervolgens met zo veel vragen over haar zitten, dat ze de rest van de serie (in totaal twaalf delen van elk 52 minuten) nodig heeft om 's mans geheime leven te ontrafelen. Dat leidt in de volgende afleveringen gaandeweg tot suspense en thriller-achtige elementen, met een zweempje occultisme (er is sprake van een steen met een magisch teken) en ook nog het één en ander over de gevoelens die de diverse gezinsleden jegens elkaar koesteren.

Zelfs biedt de plot zoveel verwikkelingen, dat de NCRV extra bijstand voor de kijkers nodig acht: er is een 06-nummer voor een samenvatting van de voorgaande afleveringen, er is een Internet-site met intrigerende informatie en er is een wekelijkse herhaling op de zondagse vooravond.

    • Henk van Gelder