MILES EN DOUGLAS

Ron Miles: My Cruel Heart (Gramavision 79510). Distr. PIAS. Dave Douglas: Five (Soul Note 121276-2). Distr. Dureco.

De magere jaren voor de jazz-trompettistiek zijn helemaal voorbij. Wynton Marsalis, Terence Blanchard en Wallace Rooney staan onder contract bij grote labels en veel andere trompettisten staan te dringen. Bijvoorbeeld de jonge Ron Miles die op het laatste 'North Sea' te zien was in het kwartet van gitarist Bill Frisell.

Op zijn debuut cd My Cruel Heart lijkt hij qua toon soms op die andere Miles, maar zijn composities en improvisaties zijn volslagen anders. Anders en moeilijk in een hokje te stoppen want Miles put uit vele tradities, van blues en bebop tot hard- en space-rock. Soms liggen er lagen over elkaar waardoor je de muziek niet onmiddellijk kunt pakken. Voor Howard Beach geldt die hindernis niet, het is een prachtig en aanstekelijk stuk, net als het heftige Fire Downtown.

Dat trompetcollega Dave Douglas het breed ziet, wisten we al van eerdere cd's. Wie naast eigen composities ook Ellington, Anton Webern en Stravinsky opneemt moet wel een flexibele geest hebben. Op Five, met drummer Michael Sarin, violist Mark Feldman, cellist Erik Friedlander en Drew Grass op contrabas wordt op speelse maar indringende wijze het grensgebied tussen jazz en klassiek verkent.

Het repertoire is van Douglas zelf met uitzondering van Who Knows van Thelonious Monk en The Inflated Tear van Roland Kirk dat onlangs ook door Frans Vermeersen op cd werd gezet. De twee versies doen wat niveau betreft niet voor elkaar onder, maar deze van Douglas is wat abstracter van aard.