ERIC VLOEIMANS OVER Weniger en meer

Eric Vloeimans Quartet met Peter Weniger: Bestiarium (Challenge CHR 70038). Distr. Music & Words. Concerten: 7/9 BIMhuis, Amsterdam, 14/9 Artishock, Soest, 21/9 DJS Dordrecht, 26/9 Vredenburg; daarna Leeuwarden, Arnhem, Rotterdam, Leiden, Maastricht, Roermond. Tournee Trio Vloeimans/Borstlap/Reijseger 2 t/m 12/10.

“Al bij de eerste ontmoeting voelde ik iets dat ik nooit eerder met een blazer gehad had: een telepatisch, bijna magisch contact. Alsof hij een een soort bloedbroeder van me was. Voor hem gold waarschijnlijk net zoiets want na afloop zei hij: 'du spielst Trompete wie ich Saxophon'.”

Trompettist Eric Vloeimans (33) werkte mee aan een vijftien-tal platen van anderen en maakte met gitarist Anton Goudsmit, bassist Arnold Dooyeweerd en drummer Pieter Bast twee cd's op eigen naam, No Realistics en First Floor. Hij omschreef zijn muziek eens als 'thriller jazz', geen slechte omschrijving gezien Bestiarium , de nieuwe cd van dit kwartet met in de helft van de stukken als special guest de Duitse saxofonist Peter Weniger.

“Ik was uitgenodigd voor de Kultur-Akademie van '94 in Remscheid. Na het geven van clinics en workshops ontmoetten we elkaar tijdens een session met o.a. slagwerker Willi Kellers. We speelden een standard, ik speelde een solo en was op een punt aangeland dat de zaak volgens mij wel een nieuwe impuls kon gebruiken. Precies op dat moment stapte Weniger naar voren om het van me over te nemen, een perfecte wissel, zoals men dat noemt bij estafette-lopers.

“Perfect ook, omdat hij precies dat deed wat er moest gebeuren, niet minder maar ook niet meer. Veel saxofonisten weten als ze soleren niet meer van ophouden, het thema is vaak niet meer dan een alibi. Ze lullen maar door, ook als alles al is gezegd. Weniger zegt zo duidelijk mogelijk wat hij bedoelt en houdt daarna gewoon zijn snufferd.

“Dat de stukken in kwartetbezetting op de cd juist langer duren dan die met hem erbij, heeft te maken met vorm en tempo. Alleen het thema van For Jacq duurt bijna even lang als The Rabbit, The Fox, The Hunter and the Hole in zijn geheel. Voor het feit dat de kortste stukken de langste titels hebben, heb ik geen verklaring, misschien is dat meer iets voor Doktor Freud.

“We spelen met zijn vijven ook buiten Nederland, vooral in Duitsland. Er zijn daar meer serieuze festivals dan hier en ook in de clubscene zit je daar beter. Als ze in Dizzy in Rotterdam een knaak toegang vragen dan komen er al minder bezoekers terwijl ze in Duitsland zonder gezeur 25 mark betalen.

“Je kwartet uitbreiden en daarnaast een trio oprichten, het lijkt tegenstrijdig maar zo voel ik dat niet. Ik speel al een tijd duo met Michiel Borstlap en hij kwam met het idee Ernst Reijseger erbij te vragen. Trompet-piano-cello, het is een gekke combinatie maar het geeft veel ruimte en het is heerlijk onvoorspelbaar. Bij onze terreinverkenningen ging het werkelijk alle kanten uit, van aria-motiefjes tot Monk en de blues.

“Ik speel ook in de Bik Bent Braam, Maiden Voyage en de Fra Fra Big Band, drie eigenzinnige grote orkesten. Traditionele big bands trekken me minder, die hebben voor mij een te strak stramien. Het allerleukst blijft improviseren in een klein gezelschap, ter plekke je eigen noten bedenken, als het zo uitkomt ook fluisterzacht. Het is fantastisch om als trompettist niet altijd loeihard te hoeven tetteren.”