ME (3)

In een prestatiemaatschappij als de onze wordt invaliditeit nog wel getolereerd. Aan integratie wordt wel veel gedaan, maar het resultaat van de gelijkwaardige burger schiet tekort. Het minder goed functioneren van mensen zonder aantoonbare ziekte wordt echter (nog steeds) niet geaccepteerd.

Dat geldt niet speciaal voor werkgevers en verzekeringsinstanties maar evenzeer, zo niet erger, voor de patiënt en zijn omgeving. Daaraan hebben psychologen nog weinig kunnen doen. Hieruit ontstaat wel de noodzaak voor de patiënt om erkenning van het gebrek te eisen. Het lijkt me niet juist enige blaam te leggen bij de patiënt, zijn omgeving, artsen, psychologen of wie dan ook. De problemen kunnen alleen opgelost worden door maatschappelijke acceptatie en integratie in de samenleving van deze patiënten.