De herkomst interesseert me niet; De verzameling van schilder Eli Content

Bovenop een wijnglas balanceert achteloos een eivormig stuk hout. Daaroverheen is een leren kap gedrapeerd. De kap behoorde ooit toe aan een Hararivrouw uit Namibië. Het leer is versierd met kleine kraaltjes. Er zijn fraai gebogen vleugels aan bevestigd die doen denken aan de vleugels aan de helm van de god Mercurius, alleen zijn het er drie in plaats van twee. Aan de achterkant van de kap hangen kralenstrengen.

Verder was een Hararivrouw, op de kap en een zeemleren lap voor de schaamstreek na, naakt.

Op de met tekeningen en boeken bezaaide werktafel van Eli Content staat ook nog een smal, langgerekt, driehoekig houten schild, even elegant en ijl van vorm als een vogel van Brancusi. Er is een klein handvat in uitgesneden en in het schild zijn verticale banen uitgegutst. Dit is een Aboriginalschild uit circa 1850-60, afkomstig uit de omgeving van Melbourne.

Eli Content schat dat hij nu nog ongeveer twintig etnografische objecten heeft, hij heeft in de loop der tijd veel weggedaan. Als een verzamelaar van etnografica beschouwt hij zichzelf dan ook niet.

Van lang niet alle etnografische voorwerpen in zijn bezit kent Eli Content de oorsprong. “De herkomst interesseert me niet. Ik verzamel alleen primitieve kunst in relatie tot mijn eigen werk. Ik herken er iets in van waar ik zelf mee bezig ben.”

In de opslagruimte naast zijn atelier hangt een vroeg schilderij, uit het begin van de jaren zeventig. Het doek heeft een langgerekte ruit-vorm. Verticale banen in twee tinten, okerachtig en grijs, volgen de vorm van het doek, zodat er twee gespiegelde driehoeken ontstaan. De gelijkenis met het Aboriginal-schild, dat Content pas zag nadat hij dit werk geschilderd had, is treffend.

Contents schilderijen zijn sinds die abstract-geometrische periode ingrijpend veranderd. Tegenwoordig schildert hij met acryl op grote platen plexiglas, sommige van ruim twee meter hoog. De geometrie van vroeger is er nog wel, maar niet meer zo aan de oppervlakte.

Content laat nog een klein schild zien, een heel ander nu. Het is een ritueel 'dansschild', met gekartelde randen en een klein handvat aan de onderkant, afkomstig uit Nieuw-Ierland, bij Nieuw-Guinea. In het dunne hout zijn boven elkaar drie symmetrische maskers uitgesneden. Ogen en monden en enkele decoratieve motieven zijn helemaal weggesneden, zodat het schild transparant is; het heeft bijna iets van kantwerk. “Het gaat mij om de intimiteit van deze voorwerpen. Die maskers zie ik eigenlijk niet, ik zie vooral de vorm van het schild, de eenvoud ervan. De objecten die je hier ziet heb ik altijd om mij heen. Ik zal er geen afstand van doen.”

    • Janneke Wesseling