In New York weet Haarhuis niet wat tennismoeheid is

NEW YORK, 29 AUG. Hij is na Stefan Edberg en Jim Grabb de oudste speler die de tweede ronde van de open Amerikaanse tenniskampioenschappen heeft gehaald. Zijn 23-jarige tegenstander Michael Joyce strompelde na 3 uur en 11 minuten als een oude man van de baan. Paul Haarhuis voelde zich gisteren na vijf sets nog “kiplekker”. Even stretchen en langs de masseur, sprak Haarhuis monter, dan kon hij er weer tegen aan.

De Brabander is in New York nog nooit 'tennismoe' geweest, zoals Richard Krajicek deze week overkwam. In 1989, bij zijn debuut op de US Open, verraste hij vriend en vijand door in de tweede ronde publiekslieveling John McEnroe te bedwingen. “Who the hell is that Harhoes”, vroeg de tv-verslaggever van CBS zich verbijsterd af. “I'm Paul Harhoes and come from Mars”, stelde de onbekende Nederlander zich na de klinkende zege voor. Toen hij hier twee jaar later Boris Becker uitschakelde, op dat moment de nummer één van de wereld, opende hij de persconferentie met de woorden “Nice to be back here.”

Haarhuis houdt wel van een geintje, maar Michael Joyce is Boris Becker niet. Toch kwam de Amerikaanse tv gisteren opnamen maken van de persconferentie. “Dat doen jullie voor het geval ik weer een ongelooflijke uitspraak doe”, veronderstelde Haarhuis. Voor opzienbarende uitspraken was evenwel geen aanleiding. Daarvoor was de zege op Michael Joyce, een geblokte Amerikaan met een voorliefde voor Sylvester Stallone-films, niet heroïsch genoeg.

Net als vorig jaar liet Haarhuis het in de openingsronde op Flushing Meadow aankomen op een marathonpartij. Versloeg hij in 1995 in vijf sets de Oostenrijker Gilbert Schaller, nu moest Haarhuis tegen de nummer 88 van de wereld tot het uiterste gaan: 6-7, 7-6, 1-6, 6-2 en 6-2. Vooraf hoopte Haarhuis op een uitputtingsslag. Vorige maand won hij in Washington een eerdere ontmoeting tegen Joyce die onder tropische omstandigheden werd gespeeld. Haarhuis: “In de derde set bleek dat ik fysiek de sterkste was.” Het speet hem daarom dat er gisteren in New York een frisse wind stond. Bovendien speelde het duel zich af op Grand Stand, letterlijk in de schaduw van het Louis Armstrong Stadium. Haarhuis: “Ik baalde dat we vandaag niet in de zon speelden. Daardoor hield hij het zo lang vol.”

Joyce, een zesdejaars prof uit Santa Monica, won de eerste set vooral omdat Haarhuis liefst 24 keer in de fout ging. In de tweede set verbeterde de Nederlander zich net genoeg om in de tiebreak de winst te pakken. De derde set was weer voor de Amerikaan, die profiteerde van weifelachtig spel van zijn tegenstander. Haarhuis: “Ik dacht voortdurend: laat hem lopen, probeer hem extra te vermoeien. Ik was meer met hem bezig dan met m'n eigen spel.”

In de laatste twee sets pakte zijn tactiek alsnog goed uit. Joyce vertoonde steeds meer tekenen van vermoeidheid. De Amerikaan begon te kreunen, holde niet meer naar iedere bal en benutte iedere pauze voor rekoefeningen. In de vijfde set sloeg de kramp toe en sleepte Joyce na iedere service met zijn rechterbeen over de baan. Het Amerikaanse publiek genoot van de martelgang en schreeuwde zijn landgenoot naar het einde. Met een pesterig dropshot, waar Joyce zowaar nog naar toe probeerde te hinkelen, besloot Haarhuis het duel.

In de tweede ronde ontmoet Haarhuis de Australiër Michael Tebbutt, de nummer 110 van de wereld die vorig jaar in New York opzien baarde door Richard Krajicek uit te schakelen. “In de eerste loting was ik ook al aan hem gekoppeld”, zei Haarhuis. “Nu komt het er echt van. Dit wordt lastig. In Key Biscayne ben ik onlangs door hem weggeserveerd.”

Hoewel hij langzamerhand tot de oudsten van het circuit behoort, overweegt de afgestudeerde bedrijfseconoom nog niet het voorbeeld van leeftijdgenoot Stefan Edberg te volgen. “Edberg stopt op zijn 30ste, maar die begon op zijn 17de. Ik ben pas vijf jaar later begonnen en hou er dus pas op mijn 35ste mee op”, rekende Haarhuis met een grijns uit. En waarom ook niet? In acht jaar proftennis verdiende Haarhuis al meer dan zeven miljoen gulden aan prijzengeld. Vorig jaar was zelfs het beste jaar uit zijn loopbaan. Voor het eerst won hij in Jakarta in het enkelspel een ATP-toernooi en voor het eerst stond hij in de top-20. Zijn ambities voor de komende jaren? “Ik wil nog een keer top-15 staan en de dubbeltitel op Wimbledon pakken. Nog twee jaar toptennis, hoop ik. Daarna zullen mijn ledematen het vermoedelijk begeven.”