Sport en humor blijken toch niet de ideale combinatie

Voorstelling: Damesdubbel door Toneelacademie Maastricht. Tekst en regie: Tom de Ket; spel: Angelique de Bruijne, Ingrid Desmet, Gonny Gaakeer, Esther Leenders, Stijn Westenend. Gezien: 20/8 Theater Bellevue Amsterdam. Aldaar t/m 24/8. Res: 020-6247248

In juni, tijdens het Internationaal Theaterschoolfestival in Amsterdam, presenteerden leerlingen van de Toneelacademie Maastricht zich in een indrukwekkende Pasolini-produktie. Een aantal van die leerlingen zijn nu met hun examenklas te zien in Damesdubbel van schrijver en regisseur Tom de Ket, die zijn stuk op geen beter moment had kunnen uitbrengen. Immers, na een zomer waarin we gehersenspoeld zijn door een uitzinnige reeks sportevenementen en waarin de beelden van een hossende kroonprins temidden van feestvierende sporters en van de koningin die de wave doet in het Ajax-stadion, op het netvlies zijn gebrand - na zo'n zomer is de geest rijp voor een voorstelling over sportheldendom en sportverdwazing. Dat het eerste onvermijdelijk leidt tot het laatste blijkt al gauw tijdens een trainingskamp in de bossen waar een damesploeg zich na een verloren kwalificatiewedstrijd heeft teruggetrokken om zich door een opgeblazen coach alsnog te laten oppeppen voor een slag om 'de absolute top'. Hoewel hij door zijn verschijning (blauwe blazer en grijze pantalon, het haar achterover gekamd en de agenda steevast onder de arm geklemd) eerder doet denken aan een afdelingschef van een warenhuis, treedt de coach op als een ware voetbalgeneraal die continu hamert op optimale prestaties, teambuilding en het spelconcept.

Voor de vier dames in trainingstenue betekent de training voornamelijk een keihard gevecht om een 'basisplaats' - de teamgeest staat van meet af aan op een laag pitje. Haat en nijd, opgekropte spanningen en frustraties steken de kop op. De 'strubbelingen in de persoonlijke sfeer' die de trainer signaleert, leiden tot een conflict waarvan niet alleen hij het slachtoffer wordt, maar ook het team zelf.

Hoewel Tom de Ket chargeert, zijn de situaties in Damesdubbel dikwijls herkenbaar. Het is aangenaam nu eens te kunnen lachen om 'topspelers met een voorbeeldfunctie', om trainers die zichzelf au sérieux nemen en intussen alleen maar wollige nietszeggendheden rondstrooien, om de pers die aan hun lippen hangt en elke platitude ijverig noteert.

Aan de andere kant blijken sport en humor op den duur toch niet de ideale combinatie om een avond lang te kunnen boeien. Naarmate meligheid de overhand krijgt, boet het gegeven steeds meer aan kracht in. Een populaire meezinger schalt regelmatig uit de luidsprekers om de voorstelling vaart te geven en de scène-overgang soepel te laten verlopen, maar het stuk heeft lange tijd weinig voortgang. De spelers doen bovendien vaak, met vet aangezet spel, te nadrukkelijk leuk. Met strakker spel zou het stuk, denk ik, beter uit de verf gekomen zijn.