Sebadoh verruilt nukkigheid voor glimlach

Op het Lowlands-festival, dat morgen in de Flevopolder nabij Dronten begint, lopen de diverse stijlen in de popmuziek dwars door elkaar. De Amerikaanse groep Sebadoh is een kopstuk van de 'lo fi'-beweging, maar heeft zich aan de underground ontworsteld.

Sebadoh: Harmacy (City Slang/Konkurrent EFA 04983-2). Concert 25/8 Lowlandsfestival, Flevopolder.

'Lo fi' is een trend die ten einde loopt nu de kopstukken van het genre, de Amerikaanse groepen Guided By Voices en Sebadoh, steeds toegankelijker en beter opgenomen cd's uitbrengen. Vooral Sebadoh met de uiterst productieve zanger/gitarist Lou Barlow ontworstelde zich onlangs aan de underground met het nevenproject The Folk Implosion, dat de soundtrack leverde voor de omstreden speelfilm Kids van regisseur Larry Clark. De single Natural One met een voor Sebadoh atypische dansbeat werd zowaar een hit in de Verenigde Staten, zodat Barlow en consorten zich niet langer kunnen verschuilen achter de weldadige anonimiteit van een miskend lo fi-fenomeen.

De nieuwe cd Harmacy van Sebadoh biedt daar geen enkele aanleiding toe, want het is een veelzijdige pop-cd. De muziek rekent af met de in tien jaar opgebouwde reputatie van warrige muziekhobbyïsten die hun veelal in de huiskamer opgenomen nummers steeds onder een andere naam (Sebadoh, Lou Barlow, Sentridoh, Folk Implosion) uitbrachten. Behalve stormachtige gitaarrock bevat het album enkele opvallend tedere liefdesliedjes, waarbij Barlow zelfs het gebruik van een strijkje niet uit de weg gaat. Bij optredens van zijn driemansgroep met bassist Jason Loewenstein en drummer Bob Fay kan er tegenwoordig een glimlach af. Tot voor kort stond hij bekend om zijn nukkige podiumpresentatie.

Lou Barlow lacht uitbundig, als hij zijn oersimpele visie op de gang van zaken in de platenindustrie uiteen zet. “Ik hou er van om te weten waar de baas van mijn platenmaatschappij woont, zodat ik nog eens onaangekondigd bij hem binnen kan vallen om over muziek te kletsen. Bij een groot bedrijf is het meestal zo ingewikkeld om uit te vinden hoe de hiërarchie is opgebouwd, dat je er niet aan toe komt om zaken te doen met gewone mensen. Ik koester de illusie dat onze muziek hoe dan ook aankomt bij de mensen voor wie het bestemd is. Een publiek dat er moeite voor moet doen om op zoek te gaan naar groepen die aan hun smaak beantwoorden, is waardevoller dan een groep consumenten die zich een product laten aansmeren.”

De werkwijze van Sebadoh is volstrekt anders dan die van Folk Implosion. Daarom gebruikt Barlow verschillende groepsnamen. “Bij Sebadoh schrijf ik de nummers en vertel ik de bandleden wat ze moeten spelen, terwijl Folk Implosion is gebaseerd op de samenwerking met mijn mede-songschrijver John Davis. De groepsnaam was een grap, bij wijze van reactie op de Blues Explosion van Jon Spencer. Met folk heeft de muziek niets te maken, maar bij de gedachte aan een implosie van persoonlijke, naar binnen gerichte creativiteit kan ik me wel iets voorstellen. Sebadoh is minder introvert, zodat ik in een nummer als Beauty Of The Ride mijn energie kwijt kan. Ook op het podium, waar we de laatste tijd steeds minder moeite hebben met het besef dat een publiek moet worden veroverd met harde gitaren en rauwe emotie.”

De cd-titel, ontleend aan een foto van de gevel van een drogisterij waar de eerste letter van het woord 'Pharmacy' ontbrak, is een van de weinige dingen die nog aan het toeval werd overgelaten. Op zichzelf is Harmacy een niet bestaand woord, maar het heeft de klank van gebroken harten en zielepijn. De intens persoonlijke songteksten wijken af van de meer afstandelijke benadering van de Kids-soundtrack, waarop Barlow de amorele sfeer heeft willen vangen van de belevingswereld van de hoofdrolspelers uit de film. “Ik geloof niet dat rock 'n' roll vandaag de dag nog een rebels medium is waarmee je je af kunt zetten tegen de oudere generatie. Daarvoor wordt er te veel rockmuziek gemaakt waarin het altijd mooi weer is. Maar voor de betreffende nummers heb ik me wel degelijk laten inspireren door de bijbehorende beelden van jonge mensen die er vrijgevochten ideeën op na houden over seks en drugs. Een waarde-oordeel wil ik er niet over uitspreken; het is volgens mij een realistische weergave is van de manier waarop sommige jonge mensen leven.”

'Lo fi' beschouwt hij als een geuzennaam, hoewel de term ook wel gebruikt werd om de muziek te kleineren. “Natuurlijk klonk het niet als high fidelity, maar door de spontaniteit was het juist beter dan muziek waar eindeloos over was nagedacht. We maakten ons los van de techniek en dachten alleen aan de inhoud. Maar noem me geen lo fi-muzikant, want Sebadoh is dat stadium allang voorbij.”

    • Jan Vollaard