Elvis Presley (2)

Steinz tracht ons ervan te verzekeren dat de keuze voor Way Down, met zijn verwijzingen naar medicijngebruik, niet toevallig kan zijn geweest. Ik ben bang dat dit maar al te toevallig is. Weliswaar nam Elvis in de jaren zeventig steeds meer materiaal op dat zijn persoonlijke situatie weerspiegelde, maar dat ging nooit verder dan ballads die zijn scheiding van Priscilla symboliseerden.

Zou iemand die uit angst voor vlekken op zijn imago elke misstap zorgvuldig verborgen hield, die acht jaar zijn geliefde geheim hield wegens minderjarigheid, die bij elke ziekenhuisopname liet meedelen dat het de griep was, zou zo iemand nou in een song zinspelen op een werkelijk bestaande pillenverslaving?

De werkelijke zwanenzang van Elvis Presley is natuurlijk geen opname van ruim negen maanden en 75 optredens voor zijn dood, maar net als die van Kurt Cobain een televisie-opname, en wel van minder dan twee maanden voor zijn einde, zij het een die nooit werd uitgezonden, maar pas in 1990 vrijgegeven op de tweedelige video The Great Performances.

Hier zien we een meer dode dan levende Elvis zijn versie van Unchained Melody doen, een echt Laatste Nummer, dat hij in 1977 als enig nieuwe aan zijn overbekende repertoire toevoegde. Elvis zingt het nummer solo, zichzelf op de piano begeleidend. Halverwege draait hij ineens zijn hoofd om en kijkt - als een hulpeloos kind dat steun zoekt - op naar de man die naast hem staat en zijn microfoon vasthoudt (jeugdvriend Charlie Hodge). Ook hier is de tekst veelzeggend: Loneley rivers flow/ To the sea, to the sea/ To the open arms of the sea/ Lonely rivers cry/ Wait for me, wait for me/ I'll be coming home/ Wait for me.

Het einde van de song is navenant dramatisch: met een verwrongen kop tracht Elvis een noot aan te houden, wat niet helemaal lukt. Toch heft hij triomfantelijk zijn armen, alsof hij zelf niet kan geloven dat hij het nummer tot het einde heeft gebracht, ja, overwonnen bijna. Hij heeft dan ook geen lied gezongen, maar er mee geworsteld.