Sport 7 maakt het zich moeilijk

Ruud Hendriks, interim-directeur van Sport 7, keert op 1 oktober terug naar Endemol, las ik in de Volkskrant. “Ik kwam vandaag tot de ontdekking dat ik niets meer te doen had”, zou hij na de wedstrijd Ajax-PSV hebben gezegd.

Het is alsof je generaal Patton op de eerste dag van het Ardennen-offensief tegen zijn manschappen hoort zeggen: “Jongens, wat mij betreft is het welletjes, ik ga weer naar moeder de vrouw, maar zet 'm op!”

Als Hendriks de eerste drie dagen van zijn nieuwe zender nog eens scherp evalueert, hoeft hij zich het hele komende jaar niet overbodig te voelen. Want het was een mager zooitje. Nerveuze, onhandige presentatoren die elkaar in de rede vielen, slappe, kleurloze wedstrijdcommentaren, nietszeggende voor- en nabeschouwingen. Koos Postema is voorlopig niet meer dan een vlag op een modderschuit die nu al op kapseizen staat.

De tevredenheid over de eerste uitzenddag - de zondag van Ajax-PSV - was nogal groot bij Sport 7. En inderdaad: de kijkcijfers waren niet slecht. Bijna anderhalf miljoen kijkers en een marktaandeel van vijftig procent - dat was heel behoorlijk. Het bewijst hoeveel potentie zo'n station heeft als je het goed aanpakt, het zou zelfs de bijl aan de wortels van het publieke bestel kunnen zijn.

Maar ik hoop dat Hendriks, voordat hij zijn koffers begon te pakken, ook nog even naar de resultaten van maandag heeft gekeken. Toen was er niet één programma dat boven de 170.000 kijkers (kijkdichtheid 1 procent) kwam. Hoe voetbalgek ook, Nederland viel niet achterover van de 'vijf favoriete momenten' van Wim Kieft en de wereldgoals van Europa, waarmee in totaal drieënhalf uur zendtijd moest worden gevuld. Op die manier wordt Sport 7 eerder een ideaal slaapmutsje voor mensen die lijden aan slapeloosheid, dan een vitale zender.

Gisteravond begon de grote dans om het gouden voetbalkalf pas écht: de eerste wedstrijd van de PTT-Telecompetitie, Roda JC-Feyenoord. Nu gaan ze bij Sport 7 pas goed uitpakken, dacht ik in mijn grenzeloze naïviteit. Boeiende voor- en nabeschouwingen, coaches die kort voor het begin hun opstellingen onthullen, kortom: de WK-sfeer, maar dan in het klein.

Wat zagen we? De uitzending begon om 21.15 uur en duurde tot 23.00 uur. Het eerste uur werden we verveeld met een grenzeloos saaie oefenwedstrijd tussen Anderlecht en Inter. Omstreeks 22.15 uur kregen we negen minuten lang een samenvatting te zien van Roda JC-Feyenoord, gevolgd door een korte nababbel met Ronald Koeman. En dat was het dan: negen minuten voetbal, een eilandje in een oceaan van verveling.

Het opzienbarendste feit van de avond voltrok zich intussen op Nederland 3, waar het NOS Sportjournaal bijna tegelijkertijd - ze begonnen slechts vijf minuten later - een iets kortere samenvatting van dezelfde wedstrijd uitzond. Toen Sport 7 aan de slotminuut begon, kregen we bij de NOS al de commentaren van de coaches.

Er is dus zo langzamerhand alle reden voor de vraag: zijn de zakenjongens achter Sport 7 wel zo gewiekst als ze zich voordoen? Zijn ze niet wat al te soepel geweest bij de doorverkoop van de beelden aan de NOS? Wie op deze markt wil opereren, zal zeker als nieuweling een ijzeren monopoliepositie moeten innemen. Exclusiviteit moet het toverwoord zijn. Waarom zou het publiek zich twintig tot dertig gulden per maand uit de zak laten kloppen voor beelden die het bijna op hetzelfde tijdstip elders gratis kan zien?

Het was een vraag die afgelopen zondag al bij mij opkwam, hoewel Sport 7 toen nog live een wedstrijd kon uitzenden. Ook toen mocht de NOS een uurtje later een samenvatting van maar liefst een half uur uitzenden. Er keken dan ook bijna evenveel mensen naar die samenvatting als naar de live-uitzending.

Het ziet er naar uit dat Sport 7 zich in de nesten heeft gewerkt voor het goed en wel begonnen is. Het moet de concurrentie bestrijden met wapens die al voor een belangrijk deel uit handen zijn gegeven. Kennelijk heeft men onvoldoende beseft dat NOS Sport alleen te verslaan is als het genadeloos van haar primaire bronnen - de wedstrijdbeelden - wordt afgesneden. Een half minuutje beelden per wedstrijd - méér zou Kees Jansma van mij niet gekregen hebben. Dan maar boos, dat waren ze bij Studio Sport toch al.

Afgezien van de tegenvallende exclusiviteit, heeft Sport 7 nog een ander levensgroot probleem: hoe de zendtijd te vullen als er geen interessante vaderlandse voetbalduels zijn? Een behendigheidsspelletje van Frank Masmeijer? Het gekwetter van het vrolijke leeghoofd Hans Kraay jr.? Uren gaan er mee heen terwijl de kijkers als lemmingen naar de andere kanalen schieten.

Ik was na de Ajax-successen van de laatste jaren bijna vergeten hoe saai voetbal, inclusief het randgebeuren, kan zijn. Dankzij Sport 7 sta ik weer met beide benen op de grond. Nu Ajax ook zelf op zijn retour is - waar ik helaas van overtuigd ben - dreigt het Nederlandse voetbal van zijn belangrijkste attractie te worden beroofd. En daarmee ook Sport 7. PSV? Dat respecteer je, maar bewonderen is iets anders.

Het publiek, opportunistisch van nature, ziet de bui hangen. Presteert Ajax minder? Dan kijken we ook minder. Veronica is een wekelijks Ajax-magazine begonnen: een soort fanblaadje van Ajax waarvoor Veronica, hoerig als altijd, de lay-out mag verzorgen. Inhoud: nul, kijkdichtheid: 2 procent (255.000 kijkers). Dat is goddank weinig, al zullen ze er bij Sport 7 nog erg jaloers op zijn.