Bevallen en sterven aan de telefoon

Denise Calls Up. Regie: Hal Salwen. Met: Alanna Ubach, Tim Daly, Caroleen Feeney, Sylvia Miles. In: Amsterdam, Cinecenter; Utrecht, Springhaver.

De lowbudget-debuutfilm van New-Yorker Hal Salwen, Denise Calls Up, begint veelbelovend. Mechanisch staat een flatbewoonster op en kiepert berustend copieuze, maar onaangeroerde schotels van de vorige avond in de vuilnisbak. De excuustelefoontjes beginnen binnen te stromen. Sorry, niet gehaald, druk druk druk. Hoe bedoel je, niemand is gekomen? Niemand van belang? O, gewoon, echt helemaal niemand....

Een film lang praten jonge workaholics aan de telefoon met elkaar zonder dat ze elkaar ook maar een keer in levenden lijve ontmoeten. Alle varianten van de moderne verbale telecommunicatie passeren de revue: de draadloze telefoon, de mobiele telefoon, de 'hands free', de autotelefoon, de vermaledijde uitvinding van het inkomende gesprek dat je toch kunt beantwoorden, terwijl je al in gesprek bent. Vaak blijven de bellers gewoon doortypen op de laptop of tekstverwerker, terwijl ze de belangrijke levenskwesties bespreken: er wordt gekoppeld, geflirt, ja zelfs gestorven en bevallen aan de telefoon.

Salwen schreef handig en met inzicht in de geestelijke leegte een tragikomische satire op het tijdperk waarin iedereen permanent beschikbaar is voor ieder ander en dus nooit meer tijd heeft voor echt contact. De karikaturale vorm van de vertelling is minder hinderlijk dan de onaantrekkelijkheid van de tamelijk wezenloze personages. De grote uitzondering is de treurige, maar met de moed der wanhoop naar affectie hakende Denise (Alanna Ubach), die bijzondere redenen heeft om de haar onbekende Martin (Dan Gunther) voortdurend lastig te vallen. Haar personage is ook het enige dat overwegend buitenshuis opereert.

De vergelijking met Theo van Goghs 06 dringt zich op, ook al omdat Selwen de telefoonseks niet schuwt. Op cruciale momenten wordt zijn film echter elliptisch en snijdt dan over naar de verlekkerde postcoïtale gezichtsuitdrukking van de telefonische partners. Zo laat Selwen wel meer essentiële dingen weg, in een film die niet echt tot op het bot van de moderne eenzaamheid lijkt te durven gaan. Om de een of andere reden wilde Selwen zijn film ook gezellig en aantrekkelijk houden; precies om die reden stelt Denise Calls Up teleur, als een aanklacht tegen oppervlakkigheid die zelf elke diepgang voortdurend uit de weg gaat.