Stampen om vlotte accordeonliedjes

Concert: Flaco Jiménez en band. Gehoord: 19/8 Paradiso Amsterdam. Verder: 20/8 Perron 55, Venlo.

De mannelijke Tex-Mex-liefhebber heeft een duidelijk profiel: hij draagt graag een T-shirt met een lange geschiedenis, zijn dansjes zijn behoedzaam met het oog op de buik die hij boven de broeksband draagt, en als hij het gevoel heeft dat hij niet genoeg krijgt, kan hij zeer luidruchtig stampen.

Dat laatste bleek in Paradiso toen het kwartet van accordeonist 'Flaco' Jiménez er na ruim drie kwartier gezelligheid abrupt een einde aan wilde maken. Het resultaat van het stampconcert bleef zeer beperkt: een korte versie van de met Jim Reeves geassocieerde jaren-zestighit 'He'll have to go' en dat was dat.

Jiménez houdt van bondigheid, dat bleek al aan het begin van het concert toen hij er in dertien minuten vlot vijf liedjes doorheenjoeg. Leonardo 'Flaco' Jiménez - zijn jongere broer Santiago speelde deze maand ook in Nederland - speelde met veel 'anderssoortige' musici, van Ry Cooder en Emmylou Harris tot Stephen Stills en John Hiatt, maar het had weinig invloed op zijn stijl en adem.

Een aardig (dans)liedje is gedaan in drie minuten, zo was het, zo is het en zo zal het altijd blijven. Wie zijn nieuwe cd Buena Suerte, Señorita vergelijkt met Flaco's First, gevuld met stukjes van halverwege de jaren vijftig, hoort vooral het verschil in opnametechniek.

Dat Flaco in die veertig jaar als instrumentalist wel flink is gegroeid, bleek in Paradiso tijdens een treurige 'ranchera' waarin hij zijn accordeon voornaam liet wenen en, sterker nog, uit zijn dartele improvisaties in de niet kapot te krijgen hit 'Wooly Bully' uit de jaren zestig van Sam the Sham & The Pharaohs.

Dat ook de zeer Duitse 'Beer Barrel Polka' Flaco Jiménez' ruime revue passeerde is verdedigbaar, bij buiken hoort nu eenmaal een flinke bak bier. Of lag dat verband nu juist omgekeerd?