Speelse reeks van losse kunstjes

Voorstelling: l'Harmonie est-elle municipale?, door Cirque Plume. Regie: Bernard Kudlak. Gezien: 16/8 in Venlo. Aldaar t/m 28/8; in Middelburg 5 t/m 15/9.

Cirque Plume is groot geworden. De vorige voorstelling van de poëtische potsenmakers uit Frankrijk werd nog gespeeld in een kleine tent, op een halfronde speelvloer, en voor de diverse scènes was niet veel meer nodig dan een uit lompen en oude metalen opgebouwd decor. Nu staat het acrobatische ensemble, dat ook in Nederland een kassucces is geworden, in een tent (type grand chapiteau) met een tribune van duizend zitplaatsen die als in een regulier theater recht tegenover de toneelopening is geplaatst. En in die opening hangen nette gordijnen boven een glanzende, houten speelvloer die niet meer naar het traditionele circus verwijst, maar al bijna de illusie van een echte schouwburg oproept. Ik hield mijn hart vast toen ik dat allemaal zag, op de eerste avond van een nieuwe reeks Nederlandse voorstellingen.

Maar gaandeweg blijkt gelukkig dat Cirque Plume, onder de artistieke leiding van Bernard Kudlak, niet wezenlijk van karakter is veranderd. Hoewel de aankleding geperfectioneerd is, en licht en geluid nog geraffineerder zijn dan voorheen, vertoont de nieuwe produktie l'Harmonie est-elle municipale? nog steeds de unieke mengeling van acrobatiek, krachtpatserij, mime, goocheltrucs, vertederende bric à brac en straattheater-achtige zotternij, die de charme van het gezelschap bepaalt. De vorige voorstellingen waren ruiger, maar de sfeer is speels gebleven. Nog altijd weten de twaalf spelers net te doen alsof ze vooral voor hun eigen plezier op tournee zijn.

En nog steeds is iedereen in Cirque Plume multi-inzetbaar. Het meisje dat zojuist in een superieur trapeze-nummer kopje duikelde rondom haar rekstok, speelt straks weer mee in het orkestje dat over de hele voorstelling zo'n veelzijdig muziekpatroon legt. De gitarist zet zijn rock-solo voort op de trampoline. De man met de grote trom kan op een fiets een achterwaartse salto maken. De vrouw die nu saxofoon speelt, heeft eerder op het strakke koord een tere pas de deux gedanst met een spookje. En haar collega, die eerst een fraaie schaduwdans deed, klimt later in een meterslang neerhangend laken - zo betoverend elegant als ik nog nooit iemand in een circus naar de nok heb zien klimmen.

l'Harmonie est-elle municipale? is een ensemble-voorstelling, net als de vorige. Niet de individuele acts, hoe goed ook, zijn bepalend, maar de enscenering die de nummers associatief in elkaar laat overvloeien en van al die losse kunstjes één vrolijke parade maakt. Ook in de nieuwe tent is die kwaliteit intact gebleven.