Grimmig maar niet somber

Vijf jaar geleden zorgde de Amerikaanse groep Type O Negative met vermeend racistische teksten voor ophef. Nu is dat niet meer nodig, zegt Peter Steele, zanger van de groep die dit weekeinde optreedt op het Lowlands Festival.

Type O Negative: October Rust (Roadrunner RR 8874-2)

Concert 24/8 Lowlandsfestival, Flevopolder.

Hoe eng is Peter Steele? Heel eng, vonden de actievoerders die in 1991 een Nederlandse tournee van de groep Type O Negative tegenhielden in verband met het vermeende racisme in de songteksten. Niet zo eng, wisten de lezeressen van Playgirl toen ze de zanger en bassist van de New-Yorkse metalformatie piemelnaakt in hun lijfblad aantroffen. Peter Steele is een man van uitersten. Hij ziet er uit als een angstwekkende hardrocker, maar tot voor kort was hij een onschuldige parkwacht in Brooklyn die door kinderen 'the green man' werd genoemd om zijn groene gemeentewerkersuniform.

Vijf jaar na de controverse rond de afgebroken tournee, speelt Steele de vermoorde onschuld. Een racist is hij nooit geweest, stelt hij, maar indertijd wilde hij choqueren met teksten in de taal van de straat. Hoewel het niet prettig was dat de tournee door een misverstand van al te fanatieke actievoerders moest worden afgebroken, heeft Type O Negative veel baat gehad bij de publiciteit en die ophef. Het voorlaatste album Bloody Kisses werd een bestseller en de nieuwe cd October Rust laat een toegankelijk soort 'gothic' hardrock horen, die bijna ouderwets is in de manier waarop oude helden als Black Sabbath en Sisters Of Mercy in herinnering worden geroepen. Zelfs Steele's grimmige gromstem klinkt milder dan voorheen, in nummers met titels als Love You To Death.

Er zijn prettiger gesprekspartners denkbaar dan Peter Steele, die het bij interviews presteert om de journalist met een koekje te belonen wanneer de vraag hem bevalt. Hij onderkent de invloed van de 'klassieke hardrock' van Black Sabbath en noemt ook de Beatles en de Ramones als belangrijke voorbeelden. “Onze muziek mag grimmig klinken, maar dat betekent niet dat we somber door het leven gaan. Ik schrijf zwartgallige songteksten om me af te reageren, zoals andere mensen naar drugs grijpen. We maken geen muziek die voor ieders oren bestemd is. De een vindt het deprimerend en de ander put juist kracht uit nummers over de schaduwzijde van het leven.”

Een jeugdzonde, zo betitelt hij de neiging die Type O Negative in de beginjaren vertoonde om de controverse te zoeken. “Zoals een klein kind om aandacht vraagt, gedroegen wij ons kinderachtig in de manier waarop we schokkend wilden zijn. Nu we de publiciteit en de krantenkoppen hebben gekregen die we zochten, is het moment aangebroken om volwassen te worden. Tegenwoordig zing ik liever over dingen die me werkelijk bezighouden, zoals seks en de dood. Ik denk dat we muzikaal gezien een eigen stem hebben gevonden en dat daar ook een publiek voor is.”

Hij is een natuurmens, verklaart Steele plechtig. De cd-titel October Rust werd ingegeven door zijn liefde voor de seizoenen en de veranderingen die ze in de natuur teweeg brengen. “In New York is de herfst het mooiste jaargetijde, met al die veranderende kleuren. In de herfst houdt het leven op en wordt de dood onvermijdelijk met het vallen van de bladeren. Dat is niet per definitie een slechte zaak. De cirkel is rond en daarna is er weer tijd voor hoop, nieuw leven en een frisse start. Soms mis ik mijn baantje van parkwacht, omdat het mij in staat stelde dicht bij de natuur te leven.”

Steele maakt zich geen illusies over het belang van zijn muziek, zoals hij de meeste kunstuitingen maar decadent en nutteloos vindt. “Rockmuziek heeft meestal geen andere functie dan verstrooiing van de geest. Ik neem het beroep van muzikant serieus, maar ik ben natuurlijk lang niet zo belangrijk als een architect die een gebouw ontwerpt waar je in kunt wonen, werken en leven. Schilderkunst, dans en zelfs het koken van voedsel zijn zaken waar ik geen overbodige aandacht aan wil besteden. Ik kijk liever naar een mooi stuk gereedschap: daar héb je tenminste wat aan.”