Bommetje

Sommigen onder de voetballiefhebbers die sterk verlangen naar de op het punt van beginnen staande vaderlandse competitie, denken nu al te weten wie aan het einde van de 34 wedstrijden durende rit landskampioen zal zijn, te weten PSV. De beer is nog niet geschoten, de achtervolging is nog niet eens ingezet, dus de waarde welke men aan deze veronderstelling moet hechten, is weinig meer dan gevoelsmatig.

Ajax is in de problemen, bij Feyenoord zijn voorzitter en coach met de beste en de meest geroutineerde speler in de clinch gegaan en dus wordt het de club uit Eindhoven. Inderdaad is het bij PSV rustiger gebleven dan elders. Er zijn nauwelijks blessures in de voorbereiding geweest, er is beperkt maar gericht ingekocht. De verwachting is, dat de Belg Marc Degryse, achter de spitsen opererend, een versterking zal betekenen en men hoopt dat de Braziliaan Marcelo op den duur Ronaldo zal doen vergeten.

Voor ruzies zoals bij Feyenoord rond Ronald Koeman lijkt in Eindhoven geen plaats. Daarom te meer is het frappant, dat juist Dick Advocaat, de coach van PSV, dezer dagen aan de bel heeft getrokken met zijn klacht dat het voetbal in Nederland achterop raakt. Onze sportcultuur deugt niet en de mentaliteit van de spelers evenmin. Wat nu? Een bommetje van Advocaat in een kippenren waar ogenschijnlijk iedereen vrolijk liep rond te stappen? Moeten er mensen wakker worden geschud? Dat zou kunnen. Maar de kritiek van de kleine Hagenaar gaat dieper dan vrees voor gelatenheid. Hij zei onder meer dit: “Om jaarlijks aan de top mee te kunnen doen moet een club een dubbele bezetting voor elke positie in het elftal hebben. In landen als Italië is het volkomen logisch, dat de selectie uit 25 man bestaat. Bij Juventus is het de gewoonste zaak van de wereld dat een international als Del Piero soms op de bank zit. In Nederland is zoiets uitgesloten. Daar begint een jeugdspeler die drie keer reserve is geweest en even mocht invallen, al te roepen dat hij een kans moet krijgen in de basis-elf.”

Het komt er op neer, dat Nederlanders niet voor geruime tijd accepteren dat zij buiten de basis-elf staan. Advocaat betoogde dat hij zijn spelers dagelijks voorhoudt dat hij geen voorkeur heeft voor iemand, maar dat de prestaties bepalen wie in de basis staan. “Maar zo'n betoog slaat in Nederland niet aan. De meeste spelers denken dat de persoonlijke voorkeur van de trainer altijd een rol speelt.” Inderdaad beste Dick, dat denk ik ook. Zo niet, dan zou de opstelling er computergestuurd kunnen uitrollen. Soms zijn de kwaliteiten van twee spelers vrijwel gelijk. Maar er moet gekozen worden. Bij AC Milan zal Berlusconi zijn persoonlijke voorkeur uitspelen, bij PSV bemoeit Timmer zich daar niet mee en dus staat Advocaat voor de keuze. Aldus zal er altijd sprake zijn van persoonlijke voorkeur en soms leidt dat tot nare dingen, zoals de ruzie Koeman-Haan. Zolang Haan door zijn machtige voorzitter wordt gedekt, staat hij sterk en moet Koeman zich veel laten welgevallen. Nu kan die voorzitter moeilijk anders, want de trainer is door hem persoonlijk aangesteld en uitgekozen en bovendien nog maar kort in dienst. Dat Haan zo gek op discipline is, kan te maken hebben met zijn trainerstijd in Duitsland, waar dat begrip heilig is verklaard. En Haan weet, dat zijn voorganger Van Hanegem gestruikeld is over het feit, dat hij een zeer losse vorm van discipline voorstond. Haan doet het dus anders. Maar doet hij het goed? Hij zou wat meer respect voor de bijzondere voetballer Ronald Koeman moeten opbrengen. Je beste speler ringeloren wegens een paar biertjes in Alma Ata! Ik meen te weten, dat Alma Ata een vreselijk oord is, waar ik vermoedelijk aan de drank zou zijn geraakt van louter ellende. Maar het gaat om meer. Koeman wil leiding aan de aanvallen geven, maar moet nog steeds gaten in de verdediging opvullen. Voetbal anno 1996: je kunt er moeilijk buiten, maar je wordt er af en toe goed gek van.