Zangers met stijl en smaak op Prinsengracht

Concert: Prinsengrachtconcert. Gehoord: 16, 17/8 Amsterdam. De cd-opname verschijnt 31/8 bij Vanguard Classics.

Aan de voet van de Amsterdamse Westertoren vierde het Prinsengrachtconcert het afgelopen weekeinde het vijftienjarig bestaan met een uitvoerig tweedaags programma. Tientallen pianisten, van Pieter van Vollenhoven tot Paul de Leeuw, voegden met een pianomarathon van 25 uur een nieuw en wel heel erg gemakkelijk te verbeteren wereldrecord toe aan het Guinness Book of Records. Tal van kleine concerten vonden vrijdag en zaterdag plaats in huizen, in tuinen en op terrassen rond de gracht.

Het traditionele èchte Prinsengrachtconcert op pontons in de Prinsengracht was zaterdagavond in twee delen gesplitst. De saxofonist Arno Bornkamp en de pianist Ivo Janssen verzorgden het voorprogramma. En het feest werd besloten met een operaconcert door de Roemeense sopraan Nelly Miricioiu, de Italiaanse tenor Luca Canonici en het Groot Omroepkoor.

Vele duizenden omzoomden zaterdag de boorden van de Prinsengracht, het water werd geheel aan het zicht onttrokken door pontons en talloze bootjes. Het gaat hier, meer dan om puur kunstgenot, vooral om de gezelligheid, want de geluidsversterking is traditioneel heel matig, het carillon van de Westertoren blijft doorspelen, ronkende tv-auto's en overdenderende vliegtuigen smoren de mooiste pianissimi.

Het evenement werd voor het eerst live door de Avro-tv uitgezonden en de verre kijker hoort meer moois dan de toehoorder ter plaatse. Regisseur Joop Stokkermans, altijd uit op pittoreske beelden, had moeite om de kijkers van zeventien buitenlandse zenders, aan wie de opnameband wordt verkocht, duidelijk te maken dat het concert plaatsvond in een gracht met water in plaats van op een Frans plein. Bij de aria uit L'Arlesiana stond een grote vaas Van Gogh-zonnebloemen, alsof we in Arles waren. En dat rijtje druipkaarsen, dat zorgde voor een passende sfeer bij het duet O soave fanciulla uit La Bohème, stond niet op een Parijs bistrotafeltje, maar op de boeg van een Amsterdamse boot.

Het Bohème-duet was een van de hoogtepunten van het concert: de karaktervolle stemmen van Miricioiu en Canonici bleken prachtig te mengen en de zangers acteerden op treffende wijze de ontmoeting tussen Mimi en Rodolfo - liefde op het eerste gezicht die slechts van korte duur zal zijn. Het ontbreken van orkestbegeleiding leek wel te resulteren in extra intense zangkunst. Ook in hun soli, begeleid door pianist David Harper, bleken Miricioiu en Canonici vocalisten van een geheel ander slag dan de patserige 'Drie Tenoren' - Pavarotti, Domingo en Carreras. Luca Canonici beschikt, behalve over een fraai mannelijk timbre, ook over stijl, goede smaak en gevoel voor nuances. Zo klonk Una furtiva lagrima uit Donizetti's L'Elisir d'amore op ingetogen wijze met goed beheerste diminuendi zonder ouderwetse snikjes maar met fraaie trillers. In Anchio vorrei dormir così uit Cilea's L'Arlesiana produceerde hij in lange legatolijnen een meeslepend pathos.

Nelly Miricioiu, die na tien jaren van fenomenale successen in de concertante opera's van de Matinee op de Vrije Zaterdag nu nog slechts incidenteel in ons land is te horen, bleek in delen uit Rossini's Tancredi en Donizetti's Maria Stuarda in grootse vorm: een mooie zuivere hoogte, schitterende etherische passages en pure belcanto-dramatiek. En Verdi's Ernani involami klonk met een verleidelijke lyriek.

Na het drinklied Libiamo uit Verdi's La Traviata, ondersteund door het Groot Omroepkoor en met publiek meedeinend op de woelige baren van de Prinsengracht, volgden nog wat toegiften: Canonici zong O sole mio en Miricioiu bracht - voor Jordaners onherkenbaar - haar versie van Louis Davids' Ode aan de Westertoren.