Cooper

Cooper. No.2 (Konkurrent 166c)

Zo gezellig als het 'geborduurde' hoesje van Coopers tweede cd No.2 er uit ziet, zo nijdig klinkt hun muziek. Het Friese trio weet met weinig middelen hun muziek toch rijk te laten klinken: met slechts gitaar, drums en bas wordt een geschakeerd muziekbeeld opgetrokken. Een deel van de charme van hun geladen gitaarpop bestaat uit de ritmitsche variaties binnen de nummers, die zo organisch verlopen dat het niet gekunsteld wordt.

De opgefokte sfeer van het gitaarspel wordt door de ritme- en tempowisselingen ook enigszins gerelativeerd. Want blijkbaar is de woede niet zo groot dat de precieze opbouw uit het oog wordt verloren. Bij de doordachte composities van Cooper valt het wel op dat een geprononceerde zang ontbreekt. Dat verschillende stemmen door elkaar heen zingen kan dynamisch klinken, maar in dit geval wordt het soms rommelig.

Dat Cooper niet al te serieus is, blijkt ondertussen uit de cover van Hanging On The Telephone, bekend van Blondie, die hier ineens onbenullig simpel afsteekt, en uit de tekst van het nummer Confessions: in plaats van het gebruikelijke gesmeek aan een geliefde om te blijven, doet Cooper het omgekeerde: 'Ga alsjeblieft weg, dit is de beste tijd van mijn leven'.