Hossende prins (1)

Met vele andere Nederlanders was ik gedurende de Olympische Spelen in Atlanta en ik heb ter plekke kunnen zien en meemaken hoe onze kroonprins zich als supporter heeft gedragen. Gewoon, dunkt mij, als een gezellige Hollander die van sport houdt en zijn enthousiasme toont als Nederland goed presteert.

Dat de schrijver van het hoofdartikel van 9 augustus wat meer 'koninklijke waardigheid' had verwacht van Willem-Alexander en graag wat meer 'distantie' had gezien, doet vermoeden dat de schrijver het nogal moeilijk heeft met mensen die in staat zijn op een eerlijke en spontane manier hun gevoelens te uiten en zegt daarmee meer over hemzelf, dan over de kroonprins.

Overigens droeg iedereen in Atlanta (het was er nogal warm) een korte broek. De kroonprins een keurige kaki en niet een 'bermuda' met bloemetjes. Zelfs dan zou hij trouwens niet uit de toon gevallen zijn.

Het hoofdartikel is niettemin tekenend, omdat het op treffende wijze de bekrompenheid van Nederland aangeeft. Ik ben blij dat Willem-Alexander daar nu nog boven staat, al vrees ik dat de kleurloze distantie die sommigen blijkbaar in alle gevallen voorstaan het zal winnen van de sympathieke betrokkenheid die velen als een verademing ervaren, zeker in situaties als deze.

Voor de goede orde nog even: het waren Olympische Spelen, en geen kabinetsformaties. Partijdigheid in het eerste geval is gewenst, in het tweede geval niet. Het komt mij voor dat de kroonprins het verschil tussen deze beide situaties wél heel goed kent.