Zapman

Er zijn veel mensen die ik ken. Maar mij kennen ze niet. Ik ken Steffi Graf bijvoorbeeld, ik ken haar goed, ik heb haar zelfs een keer zien huilen. Ze probeerde het achter haar blonde lokken te verbergen, maar haar schouders schokten, daaraan zag ik het.

Als mijn vader in de gevangenis zat, zouden ook mijn tranen soms vloeien. Het begint al achter mijn ogen te prikkelen als ik bedenk hoe mijn vader de hele dag 'ja, ja, ja' mompelde. Zachtjes, voor zichzelf uit, gedachteloos, alsof hij aan het bidden was. Hij zag het leven, geloof ik, als iets dat moest gebeuren. Je kon hem uit het toilet zien komen: 'Ja, ja, ja.' Zo, die klus was geklaard. Als hij de krant uit de brievenbus had gehaald. 'Ja, ja.' Ook weer gelukt.

Als je niet beter wist, zou je denken: die man zit goed in zijn vel, met alles wat hij doet, is hij het hardgrondig eens. Maar het was precies andersom. De dingen liepen juist niet zoals hij wilde. Hij was de hele dag in de weer om zich daarbij neer te leggen. Zijn gemompel verried hem. Meer weerwoord tegen de wil van het Opperwezen had hij niet. Uw wil geschiedde. Ja, ja, ja.

Pas nadat zijn dochter gestorven was, kwam hij in opstand. Toen werd het: 'Nee, nee, nee.' Ook als hij uit het toilet kwam of de krant haalde.

Maar Steffi zal mij daar nooit om zien huilen, voor haar besta ik niet. Ik, een anonieme speld die zij nooit zal vinden. Zij denkt dat ik in de grote hooiberg zit met alle andere mensen die vinden dat ze een lelijke neus heeft en mooie benen. Ik zit niet in die hooiberg. Ik vind haar neus prachtig, maar dat zal zij nooit weten.

Ook Mika Hakkinen weet niets van mij, hij weet niet dat ik bij elke start van een Formule 1-race op het puntje van mijn stoel zit, te hopen dat hij een keer wint. Gisteren is het helaas weer niet gelukt (BBC 2, 14.00 uur).

Hakkinen is snel maar een beetje onbezonnen. De eeuwige belofte. Thuis heeft hij een schildpad. Het is een keer op de televisie gezegd, een half miljoen mensen weten het nu. En misschien nog wel meer, zoiets wordt doorverteld, het komt in een blad te staan en uiteindelijk staat het overal in.

Een Formule 1-coureur met een schildpad, is dat wel een goede combinatie? Hij kan dat beest beter lozen. Maar hoe? Als ik thuis mijn planten verwaarloos, of ik zet ze bij de vuilnisbak, kraait er geen haan naar. Maar de halve wereld kent die schildpad, dat wordt een rel als die opeens verdwenen is. En hoe lang gaat zo'n beest niet mee?