'Liever naar United dan op vakantie'

Hoe het zo is gekomen, weet ik niet. Het is een onverklaarbare liefde. M'n eerste herinnering aan United is de Cup-finale tegen Liverpool. Die zag ik op tv, ik was twaalf. Een jaar later, tijdens een vakantie met m'n ouders, bezochten we het voetbalstadion van United. Daarna raakte ik echt in de ban. Thuis luisterde ik naar de BBC-radioverslagen van wedstrijden. Als United verloor, kon ik niet meer eten en drinken.

Toen ik ouder werd en een baan kreeg, ging ik zelf naar wedstrijden. Zo'n tien keer per seizoen. Een enkele keer alleen, meestal met vrienden. Dat is gezelliger én goedkoper. De afgelopen jaren heb ik ruim 35.000 gulden aan die reisjes uitgegeven. Een hoop geld, maar waar anderen liever op vakantie gaan, ga ik gewoon liever naar United.

M'n ouders begrijpen het nog altijd niet. Ik kom uit een gezin waarin niemand om voetbal geeft. 'Wat is er toch mis gegaan in onze opvoeding', vragen ze zich regelmatig af.

Recentelijk heb ik een fanclub opgericht, de Dutch Mancunians. We hebben al 250 leden. Daar zit van alles bij. Meisjes van dertien die gek zijn van die voetballer Giggs; vijftigers waarvoor United religie is. De club komt op de eerste plaats, dan pas hun gezin. Bij mij was dat ook altijd zo. Daardoor zijn aardig wat relaties stuk gelopen.

M'n huidige vriendin gaat binnenkort mee naar een wedstrijd. De eerste keer dat ik met een vrouw ga! Ze hoeft voor mij niet bevangen te worden door United. Ik vind het juist fijn om met haar dingen te doen die niets met United te maken hebben.

Ik heb de laatste jaren leren relativeren. Thuis hangt alleen nog de wc vol met United-spullen. Dat was vroeger anders. Maar je moet ook rekening houden met mensen die langskomen en niets om United geven. En daarbij: ik ben inmiddels al 31, hè.