Kritiekloos gezellig-doen in Villa Felderhof

Villa Felderhof, Ned.1, 20.30u.

Sommige mensen spelen altijd toneel. Zoals Caroline Kaart. Haar gevoelige opera-hartje kan het geluk en de weelde in Villa Felderhof niet goed verdragen. Bewonderende kreetjes slakend, bekijkt zij het huis: “Dit is perfecto. Oh, good lord. my goodness.” Bij de aanblik van de badkamer met kranen in de vorm van vissen, kan haar hart het niet meer aan: ze barst in tranen uit. Dat gesnotter krijgen we die uitzending nog vaker te zien.

Villa Felderhof is een nieuw interview-programma van Rik Felderhof. Hij wilde eens wat anders dan De Stoel, waarin hij gekke mensen interviewde. “Anders word ik gezien als die man die alleen met excentriekelingen praat”, zegt hij. Dat imago moet dit seizoen veranderen. In zijn nieuwe programma spreekt hij met bekende Nederlanders, die twee aan twee een paar dagen bij hem komen logeren in een chic landhuis in Saint Tropez.

De mensen die Felderhof interviewt zijn vrij willekeurig gekozen. “We hebben een lijst opgesteld met mensen die we wilden uitnodigen”, zegt Felderhof. “Maar sommigen konden niet in de periode dat wij ze wilden hebben. Ik wilde Annemarie Jorritsma bijvoorbeeld hebben. Dat vind ik een geweldig mens. Maar die kon niet.”

De combinaties van personen die in de villa worden geïnterviewd zijn nogal verrassend: Caroline Kaart komt met Bart de Graaff, Frank Govers met Willeke van Ammelrooy, Majoor Bosshardt met Herman Brood, Jan des Bouvrie met Kitty Courbois. De combinaties zijn vrij willekeurig ontstaan. “Je bent afhankelijk van de periode waarin mensen kunnen”, legt Felderhof uit. “Maar soms werkte het heel goed. Majoor Bosshardt en Herman Brood hadden elkaar in het vliegtuig al ontmoet en hadden samen zitten tekenen. Dat klikte echt.”

Het ontspannen sfeertje van een landhuis in Frankrijk leek Felderhof geschikt voor een openhartig interview met zijn gasten. Felderhofs vriendelijke begrijpende ogen stimuleren de gasten om te vertellen, maar beoordelen hun verhalen nooit. Kritische interviews zijn daarom uit den boze: de gasten vertellen wat zij willen. Dat kan soms voor leuke televisie zorgen, maar dat is afhankelijk van de gasten in de villa. Bart de Graaff komt bijvoorbeeld goed uit de verf als hij lakoniek vertelt over zijn jeugd in het ziekenhuis, waar hij talloze verbouwingen aan zijn lijf heeft ondergaan omdat hij geen nieren heeft. Zijn verhaal is het vertellen waard en het is interessant om naar te luisteren.

Helaas krijgen álle gasten de ruimte om hun verhaal te vertellen, óók diegenen die niets vertellen. De toeschouwer kan dus worden opgescheept met het gesimp van Caroline Kaart. Het gezellig-doen in de villa staat op die momenten een interessant gesprek in de weg, dat had kunnen ontstaan door een paar kritische vragen.