CHARLIE HADEN

Charlie Haden: Now is the Hour (Verve 529 827-2). Distr.: Polygram

Contrabassist Charlie Haden heeft zich vaak laten inspireren door historische feiten en personen, zijn Song for Che bijvoorbeeld is legendarisch. Op Now is the Hour, met naast zijn Quartet West zo'n 25 Franse strijkers, is het einde van WO II aan de orde. Het inlegboekje bevat enkele bevrijdings-foto's, en de titelsong, gebaseerd op een Maori-liedje, zullen ouderen zich herinneren als een hit van o.a. crooner Bing Crosby. Now is the Hour/ When we must say Goodbye/ Soon you'll be sailing/ Far across the Sea.

Meer indruk maakt niettemin het dramatisch zwaar geladen The left Hand of God, een zelden gespeelde compositie van Victor Young, gearrangeerd door pianist Alan Broadbent, net als alle andere stukken met strijkers. Ook fraai, en eveneens op de grens van het sentimentele, zijn Here's looking at you en There in a Dream, twee instrumentals van Haden zelf die schreeuwen om een passende tekst.

De stukken met alleen het kwartet (met verder saxofonist Ernie Watts en drummer Larance Marable) zijn goed, maar missen het 'dubieuze' van die met strijkers. Dubieus natuurlijk omdat sentimenteel zijn in jazzmuziek nogal ongepast is. Net zo ongepast als de manier waarop de matroos op het voorblad van deze cd een in het het wit gestoken dame (frontverpleegster?) in de houdgreep neemt teneinde haar eens flink te zoenen. In oorlog en kunst gelden andere regels dan op de werkvloer van Shell en HEMA. Net als trouwens in de sport, zoals onlangs bleek in Atlanta, waar ook mannen onderling zich overgaven aan langdurige vrijpartijen. Hun 'excuus' daarvoor geldt ook Charlie Haden en de zijnen op deze cd: 'maar we hebben toch gewonnen?'