Minister Dijkstal als oprecht muziekpresentator

Off the Record, zondag 11 augustus en vervolgens elke veertien dagen van 13.00-14.00u op JazzRadio. Info over de juiste kabelfrequentie via tel. 06-300506

Dat een minister een jazzprogramma presenteert zegt iets over de statusverandering die deze muziek heeft ondergaan. Werd het genre aanvankelijk met misdaad en hoererij geassocieerd, en later op zijn best met ontaarde pubers, 'op' heden blijkt de jazz zelfs fatsoenlijk genoeg voor hoge heren. Zoals klarinettist Koning Bhumipol van Thailand die jamde met Benny Goodman en Lionel Hampton en president Bill Clinton die de hele wereld van zijn saxofoonspel kennis liet nemen.

Dat VVD-minister Hans Dijkstal elke veertien dagen het programma Off the Record presenteert is passend. Niet alleen omdat hij zelf aardig saxofoon speelt (beter dan Clinton in elk geval) maar vooral omdat hij, zoals hij in mei '94 in deze krant vertelde, de VVD graag van zijn suffe dixieland-imago wilde bevrijden. Hijzelf was, zo bekende hij, een liefhebber van moderne jazz met Gerry Mulligan en Miles Davis als grootste favorieten.

Aan Dijkstal programma is dat laatste te merken: Er worden regelmatig platen van Davis gedraaid, zij het uitsluitend die van vóór 1970, voor Miles zich inliet met rock en funk. Daarnaast laat Dijkstal, op eigen initiatief of op verzoek van de zender - hij is tenslotte van Binnenlandse Zaken - veel jazz van eigen bodem horen. Maar ook dan handhaaft hij een duidelijke grens, niet qua datering maar wel qua stijlen. Voor Dijkstal bestaat er geen punk-, dance- of free jazz, stijlen als bebop en fusion zijn blijkbaar al gewaagd genoeg.

Qua presentatie lijkt Hans de jazzfan heel sterk op Dijkstal de politicus; hij vertoont weinig zendingsdrang en is wars van elke vorm van intellectualisme. Ook verder is hij heel herkenbaar, bijvoorbeeld in de 'nonchalance' die hem in de politiek soms wordt verweten. Als 'nieuw' aangekondigde platen blijken soms al jaren oud en het aantal verkeerd uitgesproken titels en muzikantennamen is zo groot dat jazzpaus Michiel de Ruijter ongetwijfeld ligt te woelen in zijn graf.

Toch krijg je als luisteraar geen aandrang te gaan schelden, of hem een belerende brief te schrijven. Hans Dijkstal is duidelijk een oprechte liefhebber, het gaat hem meer om het spel dan om de knikkers. Net als wanneer hij optreedt met de The Liberal Swing Formation en zelfs, zo lijkt het vaak, in de politiek.