Een grammofoon met platen

Voor het picknick-gevoel is koude kip noch koele wijn, rieten mand noch vrolijk kleed, en brood noch fruit noodzakelijk. De picknickkick ligt zelfs dichter in het bereik van wie niets eet of drinkt. Men moet wel eerst naar Moskou. Aldaar vlug naar de markt, om een oude koffergrammofoon te kopen.

En bakelieten 78-toeren platen. Koelbox-bezitters vergeten in de regel door hun overdadige proviand voor cruciale picknick-ingrediënten zorg te dragen. Grammofoonbezitters daarentegen, hebben het allernoodzakelijkste altijd paraat.

Wie een picknick verwart met zich volstoppen in de frisse lucht, kan beter naar de friteskraam op de hoek wandelen. Sinds we ons massaal met een patatzak in de hand op straat durven te begeven, is de picknick als exquise schaamlap voor openlijke consumptie overbodig. Wie de picknick toch wil behouden, dient zijn heil daarom in de verhullende franje van vroeger te zoeken. Handhaaf dus wat ouderwets is aan de picknick, en laat het overige achterwege. Consumeer zodoende zo min mogelijk. Picknickfranje van weleer vereist krakende muziek, onmodieuze kleding, overbodig babbelen en onnozel spel.

In tegenstelling tot fourage (hap, slik, weg), laat de Russische koffergrammofoon met platen zich in ouderwetse picknickcontext bewonderen om zijn verrassende eigenschappen. Het ding op zich is overigens tamelijk lelijk. Een logge doos. Met een rafelig rood stofje bekleed, en hij ruikt muf. Zijn luidspreker is allereenvoudigst. De muziek komt uit een gat en weerkaatst knarsend en zeer luid tegen het openstaande deksel. Ooh's en aah's alom.

De klanken die de Russische koffergrammofoon voortbrengt kraken aldus stemmig genoeg, en bevorderen daarnaast het dragen van vereiste picknick-garderobe. Bij onverstaanbare liederen die gezien de ingehouden snik en oorverdovende arbeidsvreugde van het uitvoerend Russisch koor wel minstens over Lenin moeten gaan, draagt men nu eenmaal geen Nikes. Wel lange bloemenjurken, robuuste kostuums en strooien hoedjes.

De onverwoestbaar dikke platen bieden ook verlichting voor wie van al dat zitten in de natuur een houten kont krijgt. Gebruikt als frisbee namelijk, onnozel speelgoed bij uitstek.

Zowel grammofoon als platen geven bovendien stof genoeg voor overbodig babbelen. Wie raadt als eerste welke klassieke aria nu weer vakkundig door het schelle Sovjet-zangeresje en haar accordeonist om zeep wordt geholpen? Wie weet het cyrillisch schrift op de labels te ontcijferen? (De ene pseudo-vertaling blijkt nog poëtischer dan de andere.) Als het opwindmechaniek van de grammofoon het weer eens begeeft, behoort ook overbodig kibbelen tot de mogelijkheden. (“Je draait ook wat ferm, schat.” “Nietes.” “Welles.”)

Voor nostalgici met gevoelige oren kan het raadzaam zijn wat afstand tot de Russische koffergrammofoon in acht te nemen (ca. 50 meter).

Ook wie het ding dan in de verte hoort schetteren, terwijl tussen de wimpers nog net is te zien hoe wat babbelende mede-picknickers onnozel achter de bakelieten frisbee aanhuppelen, heeft de historisch georiënteerde picknickkick direct te pakken. Kauwend op niets dan rietpluimen.