Cirque Baroque zoekt tevergeefs naar het licht van Voltaire

Voorstelling: Candide, door Cirque Baroque. Gezien: 7/8 op Boulevard-festival, Den Bosch. Aldaar t/m 11/8.

Uit een rollend vat wordt hij geboren, de Candide met de rode wipneus, de blosjes op zijn wangen, het pierrot-mutsje en zijn witte kleren. Even kijkt hij over de rand en kruipt gauw weer weg, geschrokken van de heksenketel om zich heen, maar dan moet hij toch dat vat uit - de wereld in, waar griezels en geesteszieken angstwekkend aan trapezes hangen, zichzelf om zeep lijken te brengen en hem de stuipen op het lijf jagen. Maar dan ziet hij een meisje met een rood alpinomutsje, diep over haar oren getrokken, en een wit jurkje. Zij is, net als hij, ongemaskerd. Alle anderen hebben hun gezichten verstopt.

Dat de jongen Candide is, weet ik omdat de voorstelling Candide heet en volgens de programmakrant van het Boulevard-festival in Den Bosch gebaseerd is op de achttiende-eeuwse vertelling van Voltaire. Dan moet het meisje Cunegonda zijn, en die hogepriester-achtige figuur in pandjesjas is de leermeester Pangloss. En wat hen voortdurend de weg verspert - hier verbeeld door een mengsel van circus-acrobatiek, straattheater, mime en zelfs een toefje Pina Bausch - zijn dus de gruwelen van de wereld, waarvan Voltaire de filosofische vraag stelde hoe ze te benaderen. Maar op eigen kracht had ik het, eerlijk gezegd, niet als zodanig herkend.

Onder een hemelsblauw tentdak speelt het Franse gezelschap Cirque Baroque een anderhalf uur durende, knap aaneengeschakelde reeks scènes: veel krachtdadige trapeze-kunst, veel achterwaartse salto's, een vakkundige koorddans, een groepsdans langs geometrische lijnen, een nummertje kopje-duikelen met een stoel, een massaal jongleer-nummer in een strakke choreografie en veel vrije oefeningen aan lange touwen. De technieken zijn die van Cirque Plume, dat andere Franse acrobatencircus, maar dáár gaat het om lichtvoetige poëzie en terloopse grappen. Cirque Baroque suggereert daarentegen in aankleding en enscenering een duistere wereld, waar Candide het Licht moet brengen. Zo valt er tegen het eind van de voorstelling zelfs een ordeloze hoop kinderschoentjes omlaag - een beeld dat mij in een show als deze, door de associatie met een concentratiekamp, ontoelaatbaar voorkwam.

Reuze symbolisch is het allemaal, en daardoor krijgt Candide iets gewichtigsdat mij niet beviel. Toen in de slotscène alle spelers zich echter verzamelden achter een groot gordijn van bloemen, hun handen uitstekend naar het licht, oogstte Cirque Baroque stormachtige toejuichingen.