Gemengde gevoelens over een handdruk

Haifa. Regie: Rashid Masharawi. Met: Mohammad Bakri, Ahmad Abu Sal'oum, Hiyam Abbass. In: Amsterdam, Desmet; Eindhoven, Plaza Futura.

De in een vluchtelingenkamp in Gaza geboren Palestijn Rashid Masharawi (1962) had al enkele korte films en documentaires gemaakt, toen hij in 1993 debuteerde met de lange speelfilm Curfew, waarin een familie in Gaza gevolgd wordt tijdens hun gedwongen verblijf binnenshuis wegens de avondklok. Haifa is het logische vervolg op Curfew, ook in produktioneel opzicht, want het is wederom een Palestijns-Nederlandse coproduktie, die eerder dit jaar op het festival van Cannes een gemengde ontvangst kreeg.

Masharawi is er dit keer iets beter in geslaagd zijn personages in een herkenbare en dramatische structuur in te bedden. De hoofdpersonen in een Palestijns dorpje, waar met gemengde gevoelens gekeken wordt naar de handdruk van Rabin en Arafat op televisie in het verre Washington, zijn de dorpsgek Haifa (Mohammad Bakri) en een voormalige politieagent en zijn gezin. De ene zoon is een opstandig baasje, de ander wordt net uit de gevangenis vrijgelaten en de dochter heeft haar hoofd meer bij de liefde.

Masharawi laat de personages en hun reacties op de recente politieke ontwikkelingen tamelijk waardenvrij zien, maar in de toon van de film klinkt toch iets door dat doet vermoeden dat de regisseur-scenarist geen groot voorstander is van de toenadering tussen Israel en de PLO. Het acteren noch de regiekwaliteiten staan bij Masharawi op een niveau dat uitnodigt tot het onderzoeken van diepere lagen in zijn simpele vertelling. Het enige motief om de filmer in zijn verdere ontwikkeling vanuit Nederland te blijven steunen (camera en geluid werden door Nederlanders verzorgd) lijkt dan ook van politieke aard te zijn.