Olympische familie murw van Amerikaanse spelen

ATLANTA, 5 AUG. Murw is de olympische familie vandaag uit Atlanta vertrokken. Murw van alles te veel, maar vooral van te veel namaak. Murw van de Amerikaanse Spelen. Wie de afgelopen zestien dagen niet de letters USA vertegenwoordigde, telde niet mee.

De toeschouwers en de tv-camera's kwamen voor de Amerikaanse deelnemers. Andere olympiërs waren onbelangrijk. Als ze maar niet teveel wonnen. Zwemster Michelle Smith hield zich daar niet aan. Ze werd een van de sterren van Atlanta door drie gouden medailles te winnen, maar de manier waarop haar succes door de Amerikanen werd gebagataliseerd was stuitend.

Het Internationale Olympische Comité heeft een fout gemaakt door de Spelen aan Atlanta toe te wijzen. De ijdele markies Juan Antonio Samaranch zal dat nooit toegeven, maar het was al heel wat dat hij afgelopen nacht in zijn traditionele slotwoord bij de sluitingsceremonie niet sprak van de “mooiste Spelen ooit”. Het vaste onderdeel van zijn speech, bleek dit keer te zijn geschrapt. Hij beperkte zich tot Well done, Atlanta.

Het valt helaas niet te verwachten dat Samaranch zijn collega's in het IOC straks bestraffend zal toespreken. Het is onwaarschijnlijk dat de voorzitter daarna zelf zal aftreden. Het zou zonder twijfel zijn beste daad als sportleider zijn. Hij zou er waarschijnlijk de Olympische Spelen mee redden. Want het evenement zal alleen nog kunnen voortbestaan als het wordt teruggebracht tot enigszins normale proporties. Het is te massaal geworden, te commercieel ook.

De sporters moeten weer het belangrijkste worden. Voor hen zijn de Olympische Spelen ooit gecreëerd. Daarom mogen er op geen enkele manier concessies worden gedaan. Bill Clinton mag dan president van de Verenigde Staten zijn, maar ook hij moet op tijd zijn als hij het zwemmen wil zien. De aanvangstijden stonden al twee jaar van te voren vast. Maar door het bezoek van Clinton werd het programma op het laatste moment gewijzigd.

Ondanks de vaak moeilijke omstandigheden slaagden de sporters erin tot grote daden te komen. Daarmee redden ze deze Olympische Spelen. Want uiteindelijk zullen alleen de sportieve prestaties in de herinnering beklijven. Dat is maar goed ook. En diegenen die op wankele Amerikaanse sportbodem een medaille behaalden, mogen daar met recht trots op zijn. Natuurlijk behaalden de Amerikanen, nu de Sovjet-Unie geen eenheid meer is, de meeste prijzen. Hun hebberigheid naar nog meer goud zorgde voor een vijandelijke sfeer tijdens de Spelen. Het was de VS tegen de rest van de wereld. De Nederlandse chef de mission André Bolhuis typeerde de Spelen als de Olympic Wars in plaats van als de Olympic Games.

De overdreven manier waarop op televisie de Amerikaanse successen werden gevierd en steeds maar werden herhaald zorgde voor irritatie bij de niet-Amerikanen. Dat het turnstertje Kerri Strug met een gehavende enkel toch nog een sprong maakte voor haar ploeg en haar land was zonder meer dapper. Zij verdiende aandacht, maar het was genant hoe het meisje vervolgens elke dag op de televisie verscheen.

Amerikaanse Spelen verschillen van Olympische Spelen. Soms, door omstandigheden, is men weleens genoodzaakt om later dan gepland bij een heuglijk feit stil te staan. Wat is er op tegen om straks, in 2000 in Sydney, de verjaardag van de Olympische Spelen echt te vieren?