Niemand juicht na zilver voor Van Grunsven

CONYERS, 5 AUG. “Ze heeft verloren”, klonk het bij de tribune toen de speaker op de Georgia International Horse Park meldde dat Anky van Grunsven voor haar kür met Bonfire 79,56 punten had gekregen. Daarmee kwam de amazone op een teleurstellende tweede plaats in het eindklassement van de individuele dressuur, achter de Duitse Isabelle Werth met Gigolo en voor haar landgenoot Sven Rothenberger met Weyden.

“Verloren?”, reageerde amazone Tineke Bartels een beetje vinnig, “we hebben zilver gewonnen, en brons.” Maar niemand in het Nederlandse kamp was daar op deze bewolkte ochtend in Georgia erg blij mee. Niemand juichte.

Van Grunsven (28) slaagde er zaterdag voor meer dan 30.000 toeschouwers niet in de leiding vast te houden in het driedaagse klassement: ze was favoriet voor goud maar behaalde zilver in plaats van het door velen verwachte goud. “Anders is ze zo koel en nuchter, nu was ze gespannen”, vertelde vader Wim van Grunsven vanonder een hoed van stro met een oranje lint eromheen. In onvervalst Oostbrabants: “Ach, we zijn er goed mee tevreëe.” Maar een beetje stak het hem en zijn vrouw wel dat hun dochter het goud niet mee terug kon nemen naar Gemert. “We waren d'r zo kort bij.”

Toen Van Grunsven achter de grote arena haar paard in handen gaf van verzorgster Esther Achterstraat kwam de eerste externe opvang van prins Willem Alexander en Jozias van Aartsen, paardenliefhebber sinds hij minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij is. De kroonprins tikte Bonfire even aan en sloeg een arm om Van Grunsven heen. Ze vertelde haar verhaal, wat er mis ging, over de fouten die ze in de piste maakte. Van Aartsen sprak even later van “een geweldige prestatie”, ook van Rothenberger, die brons behaalde. De bewindsman was naar Conyers gekomen om “morele ondersteuning” te verstrekken. Die kon vooral Van Grunsven goed gebruiken. Ze had een erg moeilijke week achter de rug, waarschijnlijk de beroerdste uit haar leven, vertelde ze zelf. “Maar het is nu voorbij”, zo hield ze de internationale pers voor.

Het overlijden van haar oma, eerder in de week, was hard aangekomen bij Van Grunsven. Ze had een innige band haar oma, kort voor het overlijden hadden ze nog telefonisch met elkaar gesproken. Het onheil stapelde zich op toen Bonfire vrijdagochtend vroeg niet door de veterinaire controle kwam. Er werd een onregelmatigheid in het lopen van de dertienjarige ruin geconstateerd. Dat duidde op pijn, met het gevaar dat het duo Van Grunsven-Bonfire niet in de finale zou starten.

Aan het begin van de vrijdagmiddag mocht Bonfire voor een tweede en laatste keuring opdraven. In de tussentijd werden de benen van het paard met ijswater koud gehouden. “Van acht tot één ben ik honderd keer doodgegaan”, zei Van Grunsven. “Ik denk dat gisteren de langste dag van m'n leven is geweest, en de allerslechtste. Ik was zo nerveus. Daar ga je gewoon aan kapot. Bovendien weet ik zeker dat Bonfire niks mankeerde. Vandaag heeft hij goed gelopen en dat was het bewijs dat hij ook gisteren goed was.”

Van Grunsven kon zich tijdens de vrije oefening, op de speciaal voor haar geschreven Bonfire's Symphony, niet goed concentreren. Als gevolg van de opeenvolgende tegenslagen maakte ze een paar fouten, die haar uiteindelijk de eerste plaats kostten. “Je moet een optimale voorbereiding hebben, maar gisteren heb ik door die keuring maar een halve training kunnen doen. Maar dat is allemaal geouwehoer achteraf.” Een zondebok heeft ze niet nodig. “Ik moet gewoon nog beter gaan rijden, verdomme.”

De teleurstelling was ook af te lezen van het gezicht van Kees Slings, een van de twee componisten van Bonfire's Symphony. Hij treurde niet alleen om Van Grunsven, Slings hekelde ook de geluidsinstallatie. “Die was een beetje beperkt. Je zou op zo'n groot evenement eigenlijk de installatie van een middelgrote internationale popband moeten hebben.” In het duister van de dag zag hij één lichtpuntje: “We hebben hier ontzettend veel publiciteit mee gehad.”

Toen Van Grunsven en Bonfire naar de stallen waren gereden, stond olympisch kampioen Isabelle Werth nog te stralen met het goud om haar nek. Ze hield de medaille die Van Grunsven zo begeerde omhoog en poseerde tussen haar ouders in en, op haar eigen verzoek, met de Duitse teamarts.

Werth had haar dressuur, die zich afspeelde rondom het nummer Just a Gigolo een kwartier voor die van Van Grunsven afgelegd. Haar score van 83 procent was hoog, maar Van Grunsven kon met minder volstaan om de titel te veroveren. Van Grunsven moest 81,66 punten halen, becijferden de rekenaars. Als ze gewoon haar werk doet, moest dat kunnen, luidde de conclusie van de kansberekening.

Op de gezamenlijke persconferentie van de drie medaillewinnaars, liet Van Grunsven er geen misverstand over bestaan dat de zilveren medaille geen troostprijs voor haar is. “Ik ben heel, heel erg blij met mijn zilver.”