'Ik struikelde gewoon over m'n eigen benen'

Ik ben op twee Spelen actief geweest, in München in 1972 en in Montréal in 1976. Het hadden er drie kunnen zijn, maar door de inval van de Sovjet-Unie in Afghanistan gingen wij in 1980 niet naar Moskou. Eigenlijk was er nog een reden. Alle andere top-hockeylanden gingen ook niet, waardoor het niveau van het olympisch toernooi niet veel voorstelde.

Ik stond er wel achter dat wij niet naar Moskou gingen. In die tijd zat ik in het Comité Olympische Spelen en Mensenrechten, omdat ik het noodzakelijk vond dat er werd gediscussieerd over sport en politiek. Tegelijkertijd was het allemaal erg dubbel, want je wilt toch graag naar zo'n groot evenement. Aan de ene kant vond ik het daarom jammer dat we niet naar Moskou gingen, aan de andere kant dacht ik: ach, ik heb het allemaal al twee keer meegemaakt.

Na het WK van 1981 nam ik afscheid als international. Ook op clubniveau deed ik een stapje terug. Niet veel later speelde hockey alleen nog maar in m'n hoofd, want m'n lichaam wilde niet meer. Ik heb het toen nog even in een veteranen-elftal geprobeerd, maar dat werd met het jaar tragischer. Acties lukten niet meer, ik struikelde gewoon over m'n eigen benen. Ik werd ook geconfronteerd met minder getalenteerde tegenstanders die het leuk vonden om mensen van naam en faam voor de voeten te lopen. Vreselijk. Toen ben ik er maar helemaal mee gestopt.

Vervolgens heb ik acht jaar niets aan sport gedaan. Ik had er geen behoefte aan. Maar een half jaar geleden ben ik gaan golfen. Dat leek me al een tijdje een aardige sport, maar het kwam er steeds niet van. Ik ben niet fanatiek, ik sla alleen een balletje als ik er zin in heb. Inmiddels heb ik m'n golfvaardigheidsbewijs gehaald. In één keer! Maar doorgaans presteer ik uiterst matig, hoor.