DSM's uitvlucht

Hoe vaak moet DSM het nu nog uitleggen? De nieuwe preferente aandelen die het chemieconcern eerder dit jaar bij grote beleggers plaatste en de gelijktijdige verkoop van de aandelen van de overheid waren geen acties voor extra beveiliging tegen snode opkopers van Limburgs trots.

DSM had, zegt financiële topman J. Ligthart, andere motieven. Het conjunctuurgevoelige bedrijf is een vluchtig beursfonds. Er was buiten de staat geen belegger die een belang van vijf procent of meer in het concern aanhield. De enige die er ooit was, (paardenfokker Melchior) wilde zich met het directiebeleid bemoeien. Dat werd niet op prijs gesteld.

Elke acht maanden verwisselt geheel DSM per saldo op de beurs van eigenaar, zo druk is de handel in het bedrijf. Sinds dit voorjaar heeft DSM wel de felbegeerde grootaandeelhouders: enkele grote verzekeraars en banken. Maar zij mogen niet worden beschouwd als beschermheren. DSM hunkerde naar vaste aandeelhouders om met hen in dialoog te kunnen treden over het ondernemingsbeleid. Maar aandeelhouders die een vast preferent dividend ontvangen, ongeacht de lotgevallen van de onderneming, zijn daarvoor niet de aangewezen partij. Misschien zijn de preferente aandelen het betonblok dat de beurshandel in aandelen DSM een stevige basis geeft? Nee. Tot nu toe is de gemiddelde dagomzet in DSM-aandelen op de beurs bijna tien procent gestegen. DSM wordt nog vluchtiger: straks wisselt het concern niet meer in acht maanden op de beurs van eigenaar, maar in zeven maanden.