Fransen moeten Crédit Lyonnais derde keer redden

PARIJS, 1 AUG. Het spijkerbed van de Franse variant van een staatseconomie blijkt deze zomer bijzonder stekelig. Op de dag dat bekend werd dat de werkloosheid het record van 12,5 procent heeft bereikt, lekte uit dat de regering overweegt met spoed ongeveer 20 à 25 procent van de staatsbank Crédit Lyonnais te verkopen.

Een derde reddingsplan is nodig geworden om de bank uit de hardnekkige rode cijfers te tillen. Het Franse ministerie van financiën ontkende gistermiddag formeel de berichten daarover in het financiële dagblad Les Echos.

Het verband tussen de weer oplopende werkloosheid en de haast 'iets' met Crédit Lyonnais te doen is evident. De staatsbank heeft al twee ingrijpende reddingsoperaties ondergaan, die de belastingbetaler tussen 50 en 100 miljard francs (16,5 à 33 miljard gulden) gaan kosten. En nog steeds is de bank niet echt rendabel, afgezien van de 3 miljard franc verliezen die CL dit jaar oploopt ten gevolge de 'strafport' die zij moest accepteren in het laatste reddingsplan. De fundamentele herstructurering die CL nodig heeft kost waarschijnlijk 10.000-en banen. De regering zou graag wat verder weg staan wanneer dat pijnlijke karwei wordt uitgevoerd. Van Chiracs in verkiezingstijd beleden werkgelegenheidsbeleid is toch al weinig over.

De regering in Parijs heeft meer redenen om een versnelde, gedeeltelijke privatisering van Crédit Lyonnais te overwegen, en voorlopig stil te willen houden. Het laatste reddingsplan van '95 is slechts met de grootst mogelijke moeite langs de concurrentie-autoriteiten in Brussel gesleept. Voorwaarde was de belofte dat CL voor 1998 zou worden afgestoten. Particuliere concurrenten Société Générale en BNP klagen steen en been over de concurrentievervalsing die uitgaat van de omvangrijke steun aan de noodlijdende bank. Die steun zorgt volgens hen dat Frankrijk een overvolle en onrendabele bankenmarkt houdt.

Nu de Franse staat als enig aandeelhouder alle rampen bij Crédit Lyonnais (te grote risico's in onroerend goed en films, absurde expansiedrang) in de late jaren '80 en vroege jaren '90 heeft laten gebeuren en intussen voor tientallen miljarden franken de brokken opruimt, kan men CL niet alsnog failliet laten gaan. Een derde reddingsplan, waarvan de noodzaak intussen vaststaat, is onverkoopbaar aan Brussel en de markt als niet direct het gebaar wordt gemaakt van openstelling van het kapitaal voor buitenstaanders, zo luidt de redenering.

Over dit alles moet hard en liefst in stilte worden onderhandeld met de Europese Commissie. Om CL's aanzien niet verder te laten verkommeren. En dan maar hopen dat er liefhebbers zullen komen om een minderheidsbelang te nemen in een bank met zo'n verleden. BNP en SG wilden er in een eerder stadium al niet aan tegen de symbolische prijs van één franc. De hoop gaat meer uit naar Duits geld, desnoods Italiaans.