Comorezen

Al gaan modeverschijnselen ook niet ongemerkt aan de kleinste hoeken van de wereld voorbij, op de Comoren zullen er zeer zeker weinig jongens en meisjes zijn die mountainbiken. Dankzij de televisie zijn waarschijnlijk ook enkele Comorezen getuige geweest van het eerste olympische goud op de mountainbike van Bart Jan Brentjens uit het verre landje Holland.

Maar of zij in staat zijn een dergelijk geavanceerd transportmiddel aan te schaffen valt te betwijfelen, laat staan het aan te wenden voor vermaak of competitie. De middelen van comfort die op het eilandengroepje ter beschikking staan, zijn van een andere orde. Een fiets op opgepompte banden betekent weelde.

De vier Comoren-eilanden liggen in het Kanaal van Mozambique, tussen de noordpunt van Madagascar en het uiterste noorden van Mozambique. De Comorezen leven van de visvangst en van het vergaren van een grondstof voor parfum, maar financieel worden ze er niet wijzer van. Wanneer ze niet werken laten ze zich weleens verleiden aan sport en spel te doen, want ze hebben vernomen dat het een gezonde bezigheid is die bovendien plezier geeft. Op de televisie hebben ze gezien dat sport volkeren verbroedert en vooral dat ze er rijk van kunnen worden. Als ze maar flink hun best doen, hard trainen, goed presteren en als ze maar geld hebben om te investeren, dan winnen ze goud. En goud is de bron van alle goede dingen. Het geld dat er wel is op de Comoren, verdwijnt gewoontegetrouw in de zakken van de mensen die al geld genoeg hebben. De regering van de voormalige Franse kolonie heeft bovendien schulden gemaakt en moest daarom onlangs aftreden. Aan de rand van de hoofdstad Moroni is niettemin een hardloopbaantje aangelegd. De ondergrond is van zand vermengd met sintels - kunststof ter bevordering van de loopsnelheid en ter bescherming van het menselijk spierstelsel zou te veel van het goede zijn. De lengte van de baan laat ook te wensen over en reikt niet verder dan 250 meter. Maar langer hardlopen zou ook te vermoeiend kunnen zijn.

De expansiedrift van de sport is niet aan de Comorezen voorbijgegaan. Wie wil meetellen en zich wil verrijken, dient zich te melden aan de poort van Olympia. Mede daarom ontkwamen de Comoren er niet aan zich in te schrijven voor de Olympische Spelen van Atlanta. Over limieten ter beperking van het aantal deelnemers hoefden de Comorezen zich geen zorgen te maken. Voor drie sporters werd een reisje naar het beloofde land geboekt. Volgens de computer hebben zich drie atleten ingeschreven voor de viermaal honderd meter estafette. Een volkstelling leert dat de Comorezen voor dat onderdeel over te weinig hardlopers beschikken. Tot verrassing van menigeen bleken de drie atleten uiteindelijk uit te komen op respectievelijk de 100 meter, de 200 meter en de 400 meter. De snelste Comorees blijkt de 100 meter in 10,75 seconde te hebben volbracht, verwezenlijkt op zijn eigen baan in Moroni en handgeklokt natuurlijk. Hoe hard hij in Atlanta liep, is niet van belang en zou mogelijk tot plaatsvervangende schaamte leiden.

Eenmaal in Atlanta aangekomen bleek de Comorese afvaardiging niet over uniforme sportkleding te beschikken. Een korte broek hadden ze wel en een paar sportschoenen natuurlijk ook. Maar geen prachtig tenue in de nationale kleuren van het land, gesponsord door een multinational of eenvoudigweg een verzekeringsmaatschappij, en als het even kan een paar reservetenues en dan ook strak om het lijf sluitend ter verlaging van de weerstand. Ze schreeuwden ook niet van de daken dat ze alleen voor goud gingen en klaagden niet over warmte, oncomfortabele behuizing en al die moeite die ze zich vier jaar lang hadden moeten getroosten.

In Atlanta kocht de groepsleider van de Comorezen zo goedkoop mogelijke kleding in de winkel. Meneer Sorrels van Olympic Charity bekommert zich om deelnemers die niet toereikend zijn uitgerust om het spel mee te kunnen spelen. Een sponsor die wel handel ziet op de Comoren heeft hem al medewerking toegezegd. Het schijnt om een fabrikant van fietsen te gaan, een man die eens met vakantie op de Comoren heeft vertoefd en toen zijn mountainbike had meegenomen.

    • Guus van Holland