Sommige omstanders merken niet dat de politie mensen wegstuurt van de plek waar de bom ligt; De politie wilde in het park geen paniek veroorzaken

Vele duizenden bezoekers zijn vrijdagnacht samengestroomd in het Centennial Olympic Park, waar op het podium de band Jack Mack and the Heart Attack speelt. Er wordt gedanst, gegeten en gedronken en er is een lichtshow. Voor een van de twee stellingen waarop geluidsboxen en lichtinstallaties zijn geplaatst, staat een groene rugzak op de grond.

Een politieman valt kort voor 1 uur 's nachts de verdachte rugzak op. Hij vraagt omstanders vergeefs of de rugzak van hen is en roept vervolgens de hulp in van explosieven-experts die zich op iedere Olympische locatie en dus ook in het park bevinden. Binnen enkele minuten zijn de experts ter plekke en constateren draadjes aan wat lijkt op een staafbom.

Agenten beginnen mensen te vragen ergens anders heen te gaan. “We wilden geen paniek creeëren”, zou een agent later zeggen. Een cameraman van NBC, die in de toren een mooi plaatsje voor het concert had gevonden, komt naar beneden en filmt - als enige - de groene rugzak.

Om zeven minuten over een belt een man het alarmnummer 911, met de mededeling dat er binnen dertig minuten een bom zal afgaan in het park. De waarschuwing bereikt de politie niet. In de loop van de zaterdag - na de aanslag - weet de politie de openbare betaaltelefoon op twee straatblokken van het park te localiseren vanwaar de man heeft gebeld. De telefoon is inmiddels overgebracht naar de FBI-laboratorium in Washington voor nader onderzoek. Analyse van het bandje waarop de telefonische waarschuwing is vastgelegd, wijst op een blanke Amerikaanse man zonder duidelijk accent.

Om vijf voor half twee, als er zich nog steeds veel mensen in de buurt van de rugzak bevinden, gaat de bom af. Sommigen omstanders hadden niet in de gaten dat de politie bezig was mensen weg te sturen. Kleine stukjes metaal, spijkers en schroeven vliegen zo'n honderd meter in het rond en treffen concertbezoekers en agenten. Een 44-jarige vrouw uit Albany, in Georgia, loopt een dodelijke verwonding aan haar hoofd op. Haar 14 jaar oude dochter raakt gewond. Een Turkse cameraman (40) krijgt een hartaanval terwijl hij zich naar de plaats des onheils spoedt.

De harde klap is in het hele park hoorbaar, vuur en rook zijn zichtbaar, maar velen menen aanvankelijk dat het om vuurwerk gaat dat bij de show hoort. De Amerikaanse zwemster Janet Evans wordt in het Swatch-paviljoen, een naburig gebouw, geïnterviewd door een Duits televisiestation, als achter de ramen waarvoor de opnamen worden gemaakt, opeens de klap klinkt. Evans grijpt verschrikt de arm van de interviewer en voor het oog van de camera maakt iedereen zich uit de voeten. “Ik kom uit Californië”, zal Evans later vertellen, “en ik dacht dat het een aardbeving was.”

Buiten wordt al snel duidelijk dat er een bom is ontploft: er wordt geschreeuwd, er vloeit bloed, er komt snel politieversterking en een stoet van ambulances begeeft zich met zwaailichten naar het park, dat nu snel leeg loopt. Een concertbezoeker die met zijn videocamera van enige afstand de ontploffing en vervolgens de chaotische taferelen daarna heeft vastgelegd, meldt zich bij het CNN-hoofdkwartier, dat zich vlakbij het park bevindt, waardoor de explosie snel op de televisie te zien is.

In het Grady Memorial Hospital, op anderhalve kilometer van het park, wordt code D van kracht, voor disaster of ramp. Het ziekenhuis is voorbereid op een dergelijke gebeurtenis en heeft een draaiboek klaarliggen. Binnen enkele minuten is de halve staf opgeroepen.

President Clinton wordt omstreeks twee uur gewekt door zijn stafchef Leon Panetta. Clinton belt vice-president Gore en zal de rest van de nacht grotendeels telefonerend en televisiekijkend doorbrengen. Hij overlegt onder meer met burgemeester Bill Campbell van Atlanta, gouverneur Zell Miller van Georgia, minister van justitie Janet Reno en directeur Louis Freeh van de FBI.

In antwoord op een vraag van een journalist zal de president later op de dag zeggen dat zijn eerste gedachte toen hij het nieuws hoorde was, dat hij hoopte dat er geen kinderen gewond zouden zijn. Clintons zestien jaar oude dochter Chelsea was tijdens haar bezoek aan de Olympische Spelen een aantal keren in het Centennial Olympic Park. Later op de dag veroordeelt de president de aanslag als een “kwaadaardige daad van terreur”.

Functionarissen van de Olympische Spelen en de stad Atlanta lijken aanvankelijk ernstig uit het veld geslagen. “Mijn hart is gebroken”, verklaart burgemeester Campbell. Maar om kwart over vijf maken de organisatoren, na overleg met het Witte Huis, strijdvaardig bekend dat de Spelen zullen doorgaan. Het besluit is met unanimiteit genomen. “De geest van de Olympische beweging vereist dat we doorgaan”, zegt Billy Payne, de voorzitter van het organiserend comité en de man die de afgelopen weken steeds had gezegd dat Atlanta gedurende de Spelen “de veiligste plaats op deze fantastische planeet” zou zijn. “We kunnen terrorisme niet laten winnen”, zegt Campbell. Enkele uren later vormen zich in druilerig weer lange rijen sportfans voor de stadions. De vlaggen worden halfstok gehesen, er wordt een moment stilte in acht genomen bij alle sportonderdelen.

De meeste Amerikanen horen als ze wakker worden van de aanslag en tegelijkertijd van de vastbeslotenheid het evenement niet door terrorisme ten onder te laten gaan. Het park is de hele zaterdag en zondag gesloten. De politie kamt het uit op zoek naar resten van de bom en andere mogelijke aanwijzingen voor het onderzoek. Dinsdagochtend zal het weer geopend worden. De eerste indruk is dat de staafbom van nogal primitieve makelij is.

De televisiemaatschappij NBC, die voor 456 miljoen dollar exclusief alle televisierechten voor de spelen heeft verworven, stemt er zodra het nieuws van de bomaanslag bekend wordt mee in om de andere maatschappijen de komende 24 uur te laten beschikken over al het materiaal van persconferenties en ander nieuws over de bom.