Maxim Vengerov

Sibelius, Nielsen: Violin Concertos. Maxim Vengerov en het Chicago Symphony Orchestra o.l.v. Daniel Barenboim (Teldec, 0630-13161-2)

Daniel Barenboim volgde in 1991 Georg Solti op als chefdirigent in Chicago. Het is opvallend hoe anders het orkest onder zijn leiding klinkt. Dat blijkt uit de recente opname van twee Noord-Europese vioolconcerten, van Jean Sibelius en van Carl Nielsen met Maxim Vengerov als solist. Solti's warme gloed heeft plaatsgemaakt voor een krachtig en helaas ook wat blikkerig geluid.

Nou is het natuurlijk niet helemaal eerlijk een opname van een symfonie te vergelijken met die van een vioolconcert. Zeker niet als, zoals in dit geval, de technici zich zo nadrukkelijk concentreren op de solist. Die aandacht op de solist gaat ten koste van het orkest, dat in de mooiste solistische passages wel erg naar de achtergrond wordt gedrukt.

Hoe onnatuurlijk misschien ook, begrijpelijk is die voorkeur voor Vengerov wel. De meeste luisteraars zullen zo'n cd waarschijnlijk in de eerste plaats kopen voor het betoverende spel van Vengerov. Hij weet meesterlijk virtuositeit en muzikale diepgang te verenigen.

Misschien heeft Vengerov, zoals hij in de toelichting schrijft, inderdaad van Barenboim de 'ware geest van Sibelius' muziek' leren begrijpen en dankt Vengerov aan hem de kennismaking met het werk Nielsen. Maar de inmiddels 22-jarige violist heeft zich beide dan wel gemakkelijk eigen kunnen maken. Vengerovs toon (hij heeft een prachtige Stradivarius in bruikleen) is nooit te week, zelfs niet in de meest verstilde momenten van Sibelius. Hij speelt alsof iedere noot door het noorderlicht beschenen wordt.

    • Paul Luttikhuis