DE GRETIGHEID VAN EEN JONGE HOND

Slechts een streepje boven op z'n linkerknie herinnert aan een ingrijpende operatie in januari van dit jaar. De stille getuige van een blessure die bijna is genezen. Of hij straks zijn oude niveau haalt moet de praktijk leren, maar geestelijk lijkt hij rijper geworden.

Bijna driekwart jaar zonder wedstrijden, trainingskampen en de eeuwige hectiek had zo zijn bekoringen. “Ik heb de laatste vier, vijf jaar alles gespeeld wat er op het hoogste niveau mogelijk is. Competitie, Europa Cup, Nederlands elftal, ga zo maar door. Soms waren er maar tien dagen rust en begon het volgende trainingskamp alweer. Dan is het goed als je eens een periode in wat rustiger vaarwater terechtkomt. Dat je tijd hebt voor wat andere zaken en dat je eens kunt nadenken over bepaalde dingen.” Daarmee doelt hij niet op het feit dat hij inmiddels tot leedwezen van veel Nederlandse meisjes een vriendin heeft. Een ex-Miss Holland nog wel. “Nee, die loop je toevallig tegen het lijf. Dat had ook in mijn actieve voetbalperiode kunnen gebeuren”, zegt hij met een blosje op de wangen.

Na die tamelijk onschuldige botsing met Graafschap-speler Rob Matthaei op de winteravond van 20 december trok de linksbuiten zich een paar dagen terug bij zijn ouders op de Veluwe om de consequenties te verwerken. De medici lieten hem na een kijkoperatie meteen weten dat hij het Europees kampioenschap in Engeland kon vergeten - om hem die illusie te besparen. Tijdens de val op de steenharde grasmat van het Olympisch Stadion bleken de kruisbanden van zijn linkerknie gescheurd.

Na de operatie volgde vanaf februari een zwaar revalidatieproces, maar signalen van buitenaf gaven hem steeds meer moed. Daarmee bedoelt hij niet de waarzegsters, de gebedsgenezers, de kwakzalvers, de Ratelbandjes, de Jomanda's en de handopleggers die schriftelijk hun diensten aanboden. “In de media werd er positief over mij geoordeeld. Eigenlijk heb ik nog nooit zulke vleiende kritieken gehad. Ik werd écht gemist bij Ajax en het Nederlands elftal. En het klinkt misschien gek, maar ondanks die operatie was er nog volop belangstelling van buitenlandse topclubs. Ze durfden kennelijk het risico wel aan om mij met zo'n zware blessure te contracteren.”

Overmars kan zijn fans in dit opzicht geruststellen. Het nationale troetelkind heeft alle lucratieve aanbiedingen van de hand gewezen. “Ik heb bij Ajax een aangepast contract tot 2000. Ik ben altijd heel erg ambitieus geweest. Ik wilde graag ook snel een carrière in het buitenland opbouwen. Voor Ajax wijk ik iets van mijn principes af. Ik heb het hier tè goed naar mijn zin. Dat laat ik voorlopig prevaleren. Ik ben 23, over twee jaar kan het ook nog. Geld is dan niet de drijfveer. Ik ben er van overtuigd dat ik het red in het buitenland. Hoewel ze bijna nergens met buitenspelers voetballen. Maar er komt een tijd dat ik ook van het 'lijntje' af wil.” Voorlopig werkt Overmars echter aan zijn terugkeer als buitenspeler. De afgelopen maanden waren dan weliswaar niet zo hectisch, hij heeft in die periode allerminst stilgezeten. Onder leiding van fysiotherapeut Rob Ouderland, die ook aan het Nederlands elftal is verbonden, werkte hij in Zeist zes dagen in de week van 's morgens tien uur tot 's middags half vijf een loodzwaar programma af. In het begin deed hij oefeningen die hij wel achthonderd keer moest herhalen. 's Avonds kreeg hij dan ook nog wat huiswerk mee. “Het begon de laatste maanden dagelijks met het testen en losmaken van de knie. Dan warm fietsen. Doorbuigen en op de cybexmachine de spieren aansterken. Daarbij steppen op zware pedalen. Dan naar buiten toe voor loopoefeningen, een duurloopje in de bossen van een half uur en oefeningen met de bal. Drie kwartier pauze en 's middags het krachthonk in. Vervolgens coördinatie-oefeningen, looptraining in een zaaltje, springen op een minitrampoline. Ik had de weekeinden echt nodig om bij te komen.” Volgens Ricardo de Sanders, die Overmars ook behandelde, was hij een voorbeeldige patiënt. “Het revalidatieproces is heel erg naar wens verlopen. Vaak zie je bij een patiënt na een stijgende lijn nog weleens een periode van stabilisatie. Bij hem ging het echter steeds vooruit. Dat komt ook door zijn geweldige spierstelsel en het feit dat hij zich steeds als een echte prof heeft gedragen. We moesten hem zelfs af en toe terugfluiten als hij te veel wilde.”

In Zeist ontmoette Overmars weleens bondscoach Hiddink. Beiden dagdroomden dan van een rentree op het Europees kampioenschap. Hoewel de medici het hem al uit zijn hoofd hadden gepraat heeft Overmars steeds hoop gehouden. “Ik heb het EK voortdurend in mijn achterhoofd gehad. Dat toernooi, daar heb ik naar uitgezien. Ik was voor mijn blessure als voetballer completer geworden. Slimmer en effectiever gaan voetballen. In Engeland had ik Europa wat kunnen laten zien. Met Hiddink sprak ik af dat hij een plaatsje zou openhouden op zijn lijstje. Ik zou terugkomen als linksbuiten. Tien dagen voordat hij de selectie bekendmaakte, zijn we tot de conclusie gekomen dat het niet haalbaar was.”

Het EK volgde hij vooral op de televisie. “Ik ben uitgenodigd voor de wedstrijden van het Nederlands elftal, maar daar deden ze me geen plezier mee. Als je eenmaal zelf in dat shirt hebt gespeeld is het niets om op de tribune te zitten. Ik ben één keer gaan kijken: Nederland-Engeland.”

Overmars bekeek op het tv-scherm een groot aantal EK-wedstrijden, maar die konden hem zelden boeien. “De meeste teams speelden zo ingetogen. Zelden zag je een ploeg die massaal aanviel. En ook kwalitatief was het niet denderend. Noem mij vier spelers die er echt uitsprongen. Poborsky en Kuka deden het aardig. Suker vond ik ook goed. Maar het was typerend dat Dieter Eilts werd uitgeroepen tot de beste speler van het toernooi.”

In het komende seizoen heeft Overmars vooralsnog te maken met de situatie bij Ajax, waar hij Peter Hoekstra uit het team moet spelen. De komst van Richard Witschge als opvolger van Edgar Davids ervaart hij als positief. “Een perfect alternatief. Richard zal meer oplossingen kiezen in dienst van mij.”

Bij zijn herstel heeft Overmars voor de weg van de meeste weerstand gekozen. Hij had zich in het Amerikaanse Vail kunnen laten opereren door professor Steatman, die bijvoorbeeld Lothar Matthäus in vier maanden oplapte. Ook bestond er een mogelijkheid een kunststofvezel in zijn knie te laten aanbrengen, maar dat hield risico's in voor later. Hij koos voor een orthodoxe operatie door orthopedisch chirurg Cor van der Hart junior, zoon van de ex-international, en een intensief revalidatieprogramma. Het heeft hem achteraf een goed gevoel gegeven. “Ik heb geen tien seconden gedacht dat ik niet op mijn oude niveau terugkom.”

De openingswedstrijd in de Amsterdam Arena tegen AC Milan op 14 augustus komt te vroeg. “Het zou voor mezelf goed zijn als ik die wedstrijd kan spelen. Ik ben gretig als een jonge hond. Bovendien, na zo'n lange periode van afwezigheid verwachten de mensen toch wat van je.”

    • Erik Oudshoorn