Moord

Martin Luther King, de Vietnam-veteranen, Bob Hope en Frank Sinatra, hun legende is deze week weggeblazen door een skeletje met oorbellen. Kerri Strug, de gymnaste met de gekneusde enkel heeft met een sprong over het paard een cirkelband van glorie en gebed rond het Amerikaanse volk gesmeed die door geen tien pantserdivisies nog te doorbreken is. De hele natie is krols van bewondering. Strug for president, het kan geen probleem meer zijn.

Ik schaam me dood dat ik in het uitverkochte Georgia Dome getuige ben geweest van de tweede wereldoorlog. Nu pas weet ik hoe duivels de kringloop van Goering was. Gevleugelde foetussen over het paard zien springen, op de balk zien dansen en aan de ringen zien hangen, en dat allemaal onder een hysterisch gekrijs en applaus, please, kill me. De Amerikanen vonden het prachtig, Andrew Young en Bill Clinton faxten hun omhelzingen door in het mooiste handschrift - inclusief kruisjes en hartjes - en de joodse gemeenschap van Atlanta zoop zich die avond de zevende hemel in. Voor het eerst in de geschiedenis haalden Amerikaanse turnstertjes een gouden medaille en op dat geluk mocht geen prijs staan. Ook niet de prijs van een zwartgeblakerde herinnering.

Zou Samaranch kinderen hebben? En zo ja, hoe moet hij zich dan voelen nu alweer een georganiseerde kindermoord verheven is tot de populairste sport van deze Spelen? Een speelhelicopter heeft meer ingewanden dan de gouden hummeltjes van Atlanta. Wat zou er nog wèl in die speldekopjes met te grote ogen en te grote oren zitten? Het staartbeen (het stuitje) is natuurlijk weggeraspt - daar vallen ze op. De ellepijp (kuitbeen van de onderarm)? Voor niks nodig, geeft alleen maar overgewicht. Een aantal ribben is zeker weggesneden. Een aanzet tot borstjes? In geen velden of wegen te bekennen. De lopende band-poppetjes moeten dus straks aan de siliconenmolen. Met de schrale troost dat hun moeders die zich voor deze olympische sport niet lieten uithongeren ook al jaren met dat vreemde gewas rondlopen.

De NBC krijgt er niet genoeg van. Wel honderdvijftig keer per dag wordt het podium met de zeven Amerikaanse turnstertjes opnieuw met beeld en klank bejubeld. Geen woord over de macabere industrie (een combinatie van stilgelegde hormonen, groeidowners, anorexia, boulimie en bevroren verstand) die aan deze glorie vooraf is gegaan. Geen woord van kritiek aan het adres van turncoach Bela Karolyi voor wie een versplinterde enkel van dezelfde bijkomstigheid is als sproetjes op de neus. Integendeel, de uitgeweken Roemeen wordt de hemel in geprezen omdat hij zo succesvol is geweest met zijn kindermishandeling. Karolyi, ook wel het beest genoemd, die zijn eerste successen behaalde met Nadia Comaneci, heeft een gymschool waarmee hij schatrijk is geworden. En wie in Amerika rijk is, is per definitie vrij van schuld aan verstening en versterving.

Niet alleen het podium met de zeven gymnastes is te walgelijk voor woorden, ook de moeders die stonden te janken zijn dringend toe aan een napalmbeurt. Zij nemen de mormeltjes straks in de tas mee naar huis en dan begint het feest opnieuw: eten, kotsen, trainen met of zonder pijnstillers, kortom alles is goed als hun lieverdjes het menstruatieverbod maar strikt naleven en zonder zeuren verder door het leven willen met de botten van hun zeventigjarige oma. De beul verschanst in een moeder, nou ja Amerika is tenslotte het land van de onbegrensde mogelijkheden.

Voor de pedofielen onder ons kan de vreugde ook niet op. Zonder het zelf te beseffen zorgen de kindsterretjes in de gymzaal voor een omgekeerde verkrachting van het oog. Voor elke sprong staan ze daar toch een beetje met een boodschap: vieze mannen, kijk eens wat wij voor jullie hebben. Zouden er in het IOC misschien een paar taaie pedofielen zitten? Het vrouwenturnen wordt in ieder geval niet van de olympische agenda geschrapt. Over vier jaar, in Sydney, staan er weer brochettes te huppelen en te springen. Misschien wel met nog minder botjes, beentjes, spiermassa en tja, waarom eigenlijk niet zonder kop. Ook dan zullen de moeders janken van geluk als hun pareltjes op het podium staan, alwaar ze dreigen te bezwijken onder de medaille in het kruis. Ook dan zullen er kranten zijn die in de kolommen geen letter over boksen willen, maar over de nieuwe gymengeltjes kraaien alsof het hun eigen kinderen waren.

    • Hugo Camps