Melkert-banen

Bijna wekelijks verschijnen er artikelen in kranten waar met meer of minder nuanceringen wordt gemeld dat het allemaal niet gelukt is met de zogenoemde Melkert-banen. Ik ben echter van mening dat de regeling een meer positieve benadering verdient.

De afgelopen tien jaar hebben vooral de grotere steden samen met het rijk geworsteld met de langdurige werkloosheid. Veel maatregelen werden bedacht, maar deze boden onvoldoende perspectief voor het groeiend aantal langdurig werklozen.

Als ik de situatie in Den Haag bekijk, moet ik constateren dat maatregelen zoals de Melkert-regeling vaak de oplossing zijn om wel dat perspectief te bieden. Op de Haagse arbeidsmarkt is de situatie zo, dat arbeidsplaatsen die beschikbaar komen een opleidings- en ervaringsniveau verlangen waar het overgrote deel van de Haagse werklozen nooit aan zal kunnen voldoen. De Melkert-regeling biedt een grote groep Hagenaars de enige manier om aan de slag te komen. In veel andere gemeenten zal dat niet anders zijn.

Samen met het Regionaal bureau voor de Arbeidsvoorziening plaatst Den Haag per jaar circa 6.000 langdurig werklozen op banen, werkervaringsplaatsen en scholingen.

Den Haag heeft alle banen voor 1996 al gevonden. Zonder overigens plaatsen uit de banenpool-regeling te hebben omgezet. Wanneer een gemeente dat wel doet zonder deze opnieuw in te vullen, leidt dat per saldo tot een korting op de toewijzing van Melkert-banen.

Al die aspecten meewegend vind ik eerder dat moet worden benadrukt dat gemeenten erin geslaagd zijn in korte tijd een dergelijke omvangrijke regeling (naast de vele andere) uit te voeren, in plaats van de nadruk te leggen op de hoeveelheid banen die nog niet bezet zijn.

Kortom: een prima regeling die meer krediet verdient en ook de tijd moet krijgen om zorgvuldig uitgevoerd te worden.