Rouwcultuur (2)

Van den Bout vraagt zich af, wat de motieven waren, die de televisiebazen bewogen de rouwplechtigheid uit te zenden.

Deze beslissing is naar mijn idee genomen als logisch gevolg van de over-rapportage van de ramp. Het dient geen enkel nut de beelden van het rampgebied, de hulpverleners, experts en ramptoeristen avonden het journaal en de actualiteiten programma's te laten vullen. Niet om het overlijden van de inmiddels 34 slachtoffers te laten ondersneeuwen door ander rampzalig wereldnieuws, maar juist om de uniciteit van elke overledene te erkennen. Rond iedere dode staat een groep mensen die de mogelijkheid moet hebben op een persoonlijke manier afscheid te nemen.

Door zo uitgebreid te verslaan wordt de menselijke nieuwsgierigheid geprikkeld, waarbij de behoefte ontstaat het verloop van de gebeurtenissen te volgen. Hierdoor ontstaat ongewild maar onmiskenbaar opgewekt of geïnduceerd rouwen, een menselijk gevolg van het gekweekte medeleven. Ditzelfde mechanisme werkt bij de talloze emotie-tv-programma's.

De auteur beloopt betreden paden als hij in zijn conclusie een lans breekt voor alle rouwenden. Hieraan zou ik willen toevoegen, dat rouwen in de boven beschreven persoonlijke vrijheid moet gebeuren. Juist de enigheid van het overlijden van een dierbare krijgt zijn volle waarde als deze ingevuld kan worden op een persoonlijke manier, sober of extravagant, maar in ieder geval niet uniform zoals bij de ramp in Eindhoven.

    • Drs. R.A. van Huffelen