Het pre-straaltijdperk

Vlucht SW 3002 van Harare in Zimbabwe naar Windhoek in Namibië is een normale lijndienst. Maar toch is er iets bijzonders aan: de vlucht wordt uitgevoerd met 's werelds mooiste Douglas DC-6B, gebouwd in 1958. Waarschijnlijk is dit de enige lijndienst waarop nog met een toestel uit het pre-straaltijdperk wordt gevlogen.

Het toestel, de V5-NCF zoals de nieuwe registratie luidt, heeft een luxe leven geleid. Het was de op één na laatste DC-6B die in oktober 1958 van de Douglas-produktielijn in Santa Monica rolde. Samen met een andere DC-6B was het besteld door Jugoslovenski Aerotransport (JAT). Evenals andere vliegmaatschappijen had ook de Joegoslavische in 1958 niet voorzien dat het vliegtuig met zuigermotoren geen toekomst meer had. Toen in het begin van de jaren zestig op grote schaal werd overgeschakeld op straalvliegtuigen als de DC-8, bleven de luchtvaartmaatschappijen van de ene op de andere dag zitten met hun vloten DC-6'en en DC-7's, Lockheed Constellations en Boeing Stratocruisers. De meeste van deze vliegtuigen werden verkocht aan obscure maatschappijen in de Andeslanden. Of omgebouwd tot vrachtvliegtuig. Maar met onze V5-NCF ging het anders. Die werd het officiële vliegtuig van maarschalk Tito. Als zodanig deed het toestel een aantal jaren dienst, maar omdat er met officiële vliegtuigen betrekkelijk weinig gevlogen wordt, bleef het aantal vlieguren gering. In de eerste helft van de jaren zeventig kwam de Joegoslavische regering op het idee een mooi gebaar te maken naar een bevriend socialistisch staatshoofd en het toestel werd geschonken aan president Kenneth Kaunda van Zambia. Deze gebruikte de DC-6B slechts enkele jaren en in 1977 kwam het toestel terecht op een vergeten plek van het vliegveld van Lusaka. Hier bleef het, samen met een andere DC-6B, vijftien jaar staan, tot het in 1992 ontdekt werd door Chris Schutte van Namibia Commercial Aviation in Windhoek, die al een aantal DC-6 toestellen exploiteerde voor het vervoer van hulpgoederen naar Angola. De twee toestellen in Lusaka bleken nog in goede staat te verkeren en Schutte kocht ze dan ook. Omdat het ex-Tito toestel veel minder vlieguren gemaakt had dan de andere DC-6B, werden alle geldmiddelen gemobiliseerd om het in topconditie terug te brengen. Nu is het de mooiste DC-6 ter wereld.

Elke dinsdag om 9.30 uur vertrekt het vliegtuig uit Windhoek; na een tussenstop in Victoria Falls landt het om 14.15 uur in Harare. Op woensdagochtend vliegt het weer terug. De vlucht begint met het één voor één starten en vervolgens warmdraaien van de vier Pratt & Whitney motoren. Dat gaat gepaard met gesputter en gehoest, maar na een paar minuten lopen ze mooi 'rond'. Het opstijgen gebeurt heel gezapig: voor je gevoel ga je met een slakkegang over de baan en dan verhef je je onder een geringe hoek de lucht in. Zo gering dat je je afvraagt of er nog wat takken van de bomen aan het einde van de startbaan meegenomen zullen worden. Dat valt mee. Bovendien mag het wat langzamer, want de V5-NCF hoeft niet naar een hoogte van 10.000 m of meer te stijgen. Hij kruist op zo'n 3.300 m boven zeeniveau, wat op dat traject neerkomt op ongeveer 2.000 m boven het aardoppervlak. Hij kan hoger, tot maximaal 7.600 m, maar Air Namibia wil u graag wat van het landschap laten zien, zoals het hoog opstuivende water van de Victoria-watervallen, dat als een grote wolk boven het land hangt. Op het traject Victoria Falls-Windhoek verandert het landschap snel: er is geen bewoning meer, maar wel zoutpannen, droge rivierbeddingen en afnemende vegetatie. Je kunt dat op je gemak in je opnemen, want er wordt gevlogen met een snelheid van maar 450 km per uur.

De 'Fish Eagle', zoals het toestel nu heet, is zeer comfortabel. Met zitplaatsen voor maar 60 passagiers - ongeveer tweederde van wat een normale DC-6B placht te vervoeren - is er volop beenruimte en alle gelegenheid om rond te lopen. Het interieur zoals dat voor Tito ontworpen was is weer in z'n oorspronkelijke staat teruggebracht: veel leer en hout, weinig plastic. Alleen zijn bureau staat er niet meer. Daar staan nu stoelen. Het toilet is een bezoek waard: het is heel ruim - Tito was een omvangrijk man - en het heeft een raampje waardoor je, al handenwassend, naar buiten kunt kijken. Voor zieken of vermoeiden zijn er 6 neerklapbedden aan boord, verborgen in het plafond. Op mijn vlucht maakte niemand er gebruik van, maar het is aardig te weten dat ze er zijn.