Schone taak voor Greenpeace bij Spelen

ATLANTA, 25 JULI. In Fulton County, zo'n veertig kilometer ten zuiden van Atlanta, ligt het Wolf Creek Shooting Complex. Boven de parkeerplaats, op de heide aan de rand van het bos, hangt hoog in de lucht een kleine sperwer. Vandaag staan drie onderdelen op het olympische programma: de finale dubbele trap kleiduivenschieten voor mannen, de kwalificatie snelvuurpistool (25 meter) voor mannen en de finale klein kaliber geweer in drie houdingen voor vrouwen.

Wat een feest.

Dat vinden de Amerikanen trouwens ook. Soms gaan er wel eens stemmen op die beweren dat het schieten niet thuishoort op de Olympische Spelen, maar dan zijn er altijd de Amerikanen die erop wijzen dat nota bene Baron de Coubertin, fervent schutter als hij was, zelf de discipline heeft ingevoerd. Uiteraard heeft vooral de pro arms-beweging zich ingezet voor het behoud van het schieten als olympische sport. Deze beweging is zeer krachtig in Amerika en laat ook van zich horen op andere terreinen. Zo wees Art Buchwald er vorige week in The Herald Tribune op dat de pro arms-beweging nauwe contacten heeft met de pro life-beweging, die tegen abortus is. Aan het eind van zijn column laat Buchwald iemand van de pro arms-beweging zeggen: 'Pas jij maar op. Als je niet pro life bent, paffen wij je neer!'

Vanaf de parkeerplaats voert een lang pad langs de heide, maar wanneer in de verte een vrolijk geknal hoorbaar wordt, is het duidelijk dat wij ons doel naderen. Bij de ingang wordt mijn tas doorzocht en mijn kleding gefouilleerd, dat alles in verband met de strikte veiligheidsmaatregelen. Eigenlijk zou je verwachten dat hier niet op de binnenkomers maar juist op de verlaters wordt gelet, maar dat is vreemd genoeg niet het geval. Een deelnemer met een pistool in zijn binnenzak zou rustig naar buiten kunnen wandelen.

Direct na de ingang, dus op olympisch gebied, is een groot aantal informatiestands ingericht. Het is meer een straat van kleine tentjes. Op de gevel van elk tentje staat over wat men informatie kan krijgen: shotguns, airguns, sporting guns, fire arms, rifles en worldclass ammunition. Allerlei wapenfirma's hebben hier hun handel uitgestald. Zo toont Browning zijn serie Buck Mark pistolen, van de Buck Mark standard tot de Micro Buck Mark Plus Nickel.

Daarentegen is Walther meer gericht op geweren. Heeft u wel eens een Walther vastgehouden met het nieuwste vizier, een Iris- Diopterscheiben? Een machtig gevoel, men krijgt echt zin om een everzwijn neer te leggen. De Duitsers zijn trouwens opvallend goed vertegenwoordigd op deze mini-beurs. Bij Westinger & Altenburger vindt men het veelkleurige Luftgewehr modell P70, Gehmann uit Karlsruhe levert het beroemde Morini-pistool, terwijl Anschutz de al even beroemde 98Mauser heeft liggen.

Alle wapenhandelaar hebben prachtige folders liggen, maar mooier dan die van het Italiaanse Berretta is haast niet mogelijk. Op het duurste glanspapier zijn niet alleen allerhande pistolen en geweren afgebeeld, maar ook de dieren waarop men met deze wapens kan schieten: ganzen, fazanten en buffels. Lapua, een Finse firma die munitie fabriceert, toont in zijn folder natuurfoto's van korhoenders en zelfs van een bruine beer. Ik wil beslist niet klikken, maar ligt hier niet een taak voor Greenpeace om het Olympisch Comité erop te wijzen dat op haar terrein reclame wordt gemaakt voor het afschieten van beschermde diersoorten?

Gezegd moet worden dat het alleen om informatiestands gaat en dat men op Wolf Creek geen wapens kan kopen. “Maar”, zegt een medewerker van Krieghof International, “even buiten het complex, een halve mijl verderop, is een winkel waar je op dit gebied alles kunt krijgen wat je wilt.”

Wij scheuren ons los van al deze prachtige vuurwapens en lopen verder. Er zijn in dit complex vier schietbanen: een baan van 50 meter, van 25 meter en een van 10 meter. Deze laatste wordt gebruikt voor het schieten op bewegende doelen. En dan is er buiten in het open veld nog een baan voor het kleiduiven schieten.

's Middags stond de men's double trap op het programma, waarbij de schutter twee kleiduiven moet raken die tegelijkertijd zijn afgeschoten. De tribune met een capaciteit van drieduizend toeschouwers is nagenoeg vol. Winnaar wordt de Australiër Mark Russell met 189 uit 200 schoten. Maar persoonlijk had ik meer schik in de finale van wat officieel schijnt te heten: klein kaliber geweer in drie houdingen voor vrouwen.

De acht finalisten hebben ultra-moderne wapens met een vizier. Bovendien dragen zij recht vooruitstaande oogkleppen, ongetwijfeld bedoeld om vals licht te weren. Er zijn drie schietronden, liggend, staand en zittend op een knie. Een van de deelneemsters ziet er uit als een huisvrouw van een jaar of veertig. Zij oogt bepaald niet als een atleet. Winnares wordt de jonge Aleksandra Ivosev uit Joegoslavië. Op de persconferentie na afloop vraagt een journalist hoe ze heeft kunnen trainen in een land dat verwikkeld is in een burgeroorlog. “Dat was wel eens moeilijk”, zegt ze, “ik had vooral gebrek aan kogels.”

Een tikje doof lopen de toeschouwers weer naar het parkeerterrein. Onderweg krijgt iedereen een kleiduif mee als souvenir. Het is een rond voorwerp van oranje aardewerk. Op de Olympische Spelen van 1900 in Parijs werd nog op levende duiven geschoten. Ook in de moraal bestaat vooruitgang.

    • Max Pam