Los fietsgespje velt brok dynamiet

ATLANTA, 25 JULI. “Holy fuck, what am I doing?” Dat was gisteren het eerste wat door het hoofd flitste van de Australische wielrenner Shane Kelly toen hij direct na de start voor de sprint op de kilometer met zijn linkervoet uit de gesp en van het pedaal schoot. Op de persconferentie na afloop van de wedstrijd herhaalt hij die woorden. Shane kan het nog altijd niet geloven.

Op de Spelen van Barcelona sprintte hij naar zilver, aan Atlanta houdt de torenhoge favoriet voor de gouden medaille slechts een kater over.

Jarenlang had de wereldkampioen toegeleefd naar die ene minuut op de wielerbaan van Stone Mountain in Atlanta. De Australische wereldrecordhouder op de 1 kilometer was één brok dynamiet. Terwijl zijn fiets nog vastgeklikt zat in het startblok, was hij gereed om te exploderen. Alleen de wereldkampioen, die als laatste van start ging, kon de Fransman Florian Rousseau nog van het goud afhouden.

Vijf, vier, drie, twee, één en weg was Shane. Maar al na een meter was zijn race voorbij. Het had geen enkele zin meer om nog aan te zetten. 'De kilo', zoals de Amerikanen de kortste afstand in het wielrennen noemen, wordt vaak beslist op honderdsten, soms duizendsten van seconden. Het is ook de afstand die in zo'n korte tijd de meeste kracht kost. Even twijfelde Shane. Moest hij het toch nog proberen? “Ik wilde mijn voet weer vastmaken, maar ik was al één of twee seconden kwijt. Het had echt geen zin meer.”

Dit jaar had Shane de kilometer slechts één keer voluit gereden, in maart op de Australische kampioenschappen. Daar blijft het voorlopig bij, ook na Atlanta. “Ik kan het nog steeds niet geloven”, zegt Shane een uur na de wedstrijd. Hij staat voor het scorebord waarop achter zijn naam een pijnlijke 0,0 genoteerd staat. Hij heeft zich al omgekleed en slentert in een korte broek en T-shirt naar een cameraploeg. Om niet voor de eerste en zeker niet voor de laatste keer te vertellen wat er is misgegaan en hoe beroerd hij zich voelt.

Vriendelijk en geduldig - verbazingwekkend kalm zelfs - staat Shane de journalisten te woord. “De laatste keer dat dit me is overkomen? Jaren geleden, bij de plaatselijke fietsclub in Australië. Net als toen schoot ik ook hier gewoon uit mijn gesp. Terwijl ik hem toch strak genoeg had aangetrokken. Strakker kon niet. Ik was waarschijnlijk te gretig om weg te gaan.”

Niet de mecanicien, maar Shane zelf gespte de riemen om zijn fietsschoenen dicht. “Ik heb het zelf gedaan, ik kan hier niemand anders de schuld van geven.” Vol ongeloof vraagt hij zichzelf af waarom dit hem uitgerekend in Atlanta moest gebeuren. Berustend zegt hij dan: “That's the way it goes.” Shane neemt zich voor het debacle zo snel mogelijk te vergeten en vanaf nu alleen nog maar vooruit te kijken. “Ik moet dit van me afzetten. Volgende maand zijn de wereldkampioenschappen. Dan wil ik bewijzen dat ik een winnaar ben.”

Maanden van voorbereidingen verdampten in die ene seconde dat hij zijn trappers rond wilde laten gaan. Vier maanden geleden was hij uit Australië vertrokken om zich in het buitenland optimaal op die ene kilometer in Atlanta te prepareren. Dirk-Jan van Hameren, gisteren met zijn 31 jaar de oudste deelnemer aan de 1 kilometer en geëindigd als twaalfde, had de avond voor de wedstrijd aan de eettafel nog uitgebreid met Shane gesproken. Gisterochtend op de baan reden ze zich samen warm.

“Hij is de afgelopen vier maanden constant van huis geweest”, zegt Van Hameren. “Eerst was hij in Duitsland, vervolgens met de Australische selectie in Colorado Springs en de laatste weken zaten ze in Houston.” Kosten noch moeite waren gespaard om Shane met succes op goud af te laten koersen. Dat gold zowel voor het materiaal als voor de renner. “Ik had hem zelf ook op de eerste plaats staan”, zegt Van Hameren. “Gisteren, op de training, ging hij ongelooflijk hard. Als je hem ziet is hij net een naaimachientje.”

Van Hameren baseerde zijn verwachtingen ook op Shane's glanzende staat van dienst. “Kelly is de kilometer, hij is er de verpersoonlijking van. Met de Amerikaan Eric Hartwell (zilver na de Fransman Florian Rousseau, red.) is hij de grootste kilometerspecialist ter wereld. “Everybody is out here to beat me”, zei hij gisteren nog. Zenuwachtig was hij niet. Hij was zelfs redelijk zeker van zichzelf. Wat hem overkwam is slechts een momentopname. Als we morgen weer zouden rijden, zul je zien dat hij wél wint. Zeker weten.”

Maar voor Shane Kelly is er geen morgen. En hij heeft zeker geen boodschap aan zinnen die met 'als' beginnen. Pas over vier jaar mag the minute man opnieuw een gooi doen naar olympisch goud. Voor eigen publiek in Sydney zal hij dan zijn riempjes extra goed vastzetten.

    • Ward op den Brouw