“Is this the bus to Stone Mountain?”

De buschauffeur haalt zijn schouders op. De vraag kan alleen maar met 'ja' of 'nee' worden beantwoord, maar hij weet zelf nog niet dat zijn bus de wielerbaan bij Stone Mountain als eindbestemming heeft.

Een vrijwilliger van de olympische organisatie stapt in en zegt tegen de buschauffeur dat een andere vrijwilliger meerijdt. Iemand die de weg kent. “Hij rijdt ook mee terug”, voegt hij er aan toe, “maar daarna zul je het zelf moeten doen.” De chauffeur had al een sombere blik in de ogen en deze boodschap stemt hem niet vrolijker.

Even later zitten we op de snelweg. De vrijwilliger annex wegwijzer heeft intussen geleerd hoe 'links' en 'rechts' in het Frans moeten worden vertaald. De chauffeur is het Engels weliswaar machtig, maar hij komt uit het tweetalige Quebec. Défense de Fumer, luidt een waarschuwing voor in de bus. De organisatie heeft niet alleen bussen en chauffeurs uit andere staten in de VS gerecruteerd, ze zijn zelfs uit het buitenland naar Atlanta gehaald.

Naarmate we dichter bij ons doel komen, maakt de vrijwilliger het de chauffeur er niet gemakkelijker op door te zeggen dat hij niet weet welke wegen bij het stadion voor het verkeer zijn afgesloten. Cryptisch: “Maar alle wegen leiden naar Rome.”

Als een auto vlak voor de bus de weg oprijdt, sust de vrijwilliger de verontwaardigde chauffeur. “You're bigger.” Even later zet de buschauffeur een auto bijna klem. Het is op de dag dat de eerste inzittende van een olympische bus licht gewond raakt. Bij het meer waar wordt geroeid, rijdt een bus tegen een betonnen drempel. Een vrouwelijke kanoër moet voor behandeling naar het ziekenhuis.

Als we een uur later uitstappen, vraag ik de chauffeur of hij de wielerbaan voortaan op eigen houtje kan vinden. Hij haalt zijn schouders op.

    • Ward op den Brouw