Karelin weer de sterkste in duel tussen parende olifanten

ATLANTA, 24 JULI. Van heinde en verre waren ze gekomen en reeds lang voordat de deuren open zouden gaan, had zich een onafzienbare rij wachtenden opgesteld. Hele families waren op de grond gaan zitten, temidden van meegebrachte etenswaren. Sommigen sliepen, maar hier en daar werd canasta gespeeld en zelfs gebridged.

Al deze mensen waren gekomen voor de finales van het Grieks-Romeins worstelen, met als hoogtepunt de strijd tussen de twee superzwaargewichten: de Rus Aleksander Karelin en de Amerikaan Matt Ghaffari.

Sinds Arrhichion uit Phigaleia in de tweestrijd werd gewurgd, is er in de spelregels van het worstelen veel veranderd, maar nog altijd legitimeert deze sport de mogelijkeid om in het openbaar lijfelijk contact te hebben. Wat heet trouwens contact? Men mag elkaar niet alleen aanraken, maar ook omarmen, afknellen, pootje lichten en wurgen.

Worstelen is een aanvallende sport, waarin passiviteit wordt bestraft met een ongunstige uitgangspositie. In dat geval moet de bestrafte worstelaar buikelings op de mat gaan liggen. De tegenstander gaat dan bovenop hem zitten, zeg maar op z'n hondjes, en probeert de man op zijn buik zo snel mogelijk op zijn rug te draaien. De man op zijn buik daarentegen probeert zo snel mogelijk naar de rand van de mat te komen en hij doet dat met handgebaren die nog het meest op zwemmen lijken. Freud zou er geen moeite mee hebben in het worstelen een gesublimeerde vorm van homoseksualiteit te zien, maar vermoedelijk zijn de worstelaars het daar niet mee eens.

Als alle voorafgaande finales zijn afgewerkt, is het al laat in de middag als de finale der superzwaargewichten (130 kilo) aan de beurt is. De muziek zwelt aan tot oorverdovend kabaal en het is Karelin die als eerste binnenkomt. In de Amerikaanse pers is Karelin afgeschilderd als een beestmens, die traint in de Siberische sneeuw en voor wie geen zelfkastijding hard genoeg is. Even over de dertig is Karelin al een legende. Hij is de enige levende, en vermoedelijke ook dode, sportman die nog nooit een partij verloren heeft. Zijn bijnaam is 'gorilla', dezelfde bijnaam waarmee overigens ook de wereldkampioen schaken door het leven gaat, maar anders dan Karelin verloor Kasparov zelfs in zijn allerbeste tijd wel eens een partij.

Karelin is een enorm sterke kerel van meer dan twee meter. Men zegt dat hij, toen de lift was uitgevallen, in zijn eentje een koelkast naar de achtste verdieping heeft gedragen. Zijn kracht wordt zo gevreesd dat tegenstanders al na een paar handgrepen vrijwillig op hun rug gaan liggen. Ook op de Olympische Spelen heeft hij weer alle partijen gewonnen, maar nog indrukwekkender was het dat Karelin in geen van die partijen ook maar een punt tegen heeft gekregen: 6-0, 8-0, 3-0, dat soort uitslagen.

Alle vergelijkingen schieten tekort als je Karelin in het echt ziet. Een levend blok beton, een vleeshomp van graniet, een robot van spieren. Hij is 'the meanest man in the world' genoemd. Behalve met een gorilla is Karelin in de Amerikaanse kranten vergeleken met Boris Kharloff en de Mount Everest, met een Russische beer en een Tyranosaurus Rex, maar vooral met de walvis Moby Dick. Die laatste vergelijking heeft hij te danken aan zijn tegenstander van vanmiddag, de 34-jarige Matt Ghaffari.

Net als de tennisser Agassi is Ghaffari van Iraanse afkomst en net als Agassi is Ghaffari volkomen veramerikaniseerd. Ghaffari is een reus, maar een laatbloeier in het worstelen. Toen hij zich acht jaar geleden als volleyballer tot het worstelen bekeerde, kreeg hij al direct met Karelin te maken. Karelin tilde de 130 kilogram Ghaffari in een beweging op en wierp het stuk vlees buiten de mat. 'Zoals McEnroe zijn tennisracket naar het hoofd van de scheidsrechter smijt', schreef The New York Times.

Na die nederlaag heeft Ghaffari het portret van Karelin in zijn kamer opgehangen en hij heeft gezworen dat hij Karelin een keer in zijn leven zal verslaan. Eerst Karelin verslaan en dan sterven. Kapitein Ahab had de jacht op de walvis ingezet. Sindsdien heeft Ghaffari 21 maal met Karelin geworsteld. De stand: 21-0 in het voordeel van Karelin. Het leek een hopeloze kwestie, maar een jaar geleden heeft Ghaffari plotseling nieuwe moed gekregen. Weliswaar verloor hij opnieuw, maar dit keer moest er worden verlengd, en wat nog belangrijker was: in het gevecht brak Karelin een rib. Kortom, voor het eerst had Ahab een harpoen in het vlees geplant.

Zo is de stand van zaken, als Ghaffari zijn entree maakt in de zaal. Zijn tred is die van de gladiator. Hij zwaait met een witte handdoek. Zijn knieën zijn omzwachteld, maar hij is fit en hij gaat een historische overwinning behalen. “USA, USA!”, gilt een bijna hysterisch publiek.

Dan liggen ze op de grond. Karelin is onwaarschijnlijk lenig. Ghaffari is onwaarschijnlijk zwaar. Wegens passiviteit moet Ghaffari op de grond gaan liggen. Karelin begint aan hem te rukken. Het zweet loopt de twee kolossen in stromen langs het lichaam. Karelin blaast en draait Ghaffari half om. Twee parende olifanten. Ghaffari draait terug, maar de Rus krijgt van de jury een punt voor de ingezette techniek. Het is 1-0 voor Karelin, maar je moet ten minste drie punten scoren, anders wordt er verlengd. In de verlenging krijgt Ghaffari zijn kans. Nu moet Karelin op zijn buik gaan liggen. Ghaffari begint te sjorren, maar er is geen beweging in te krijgen. Karelin is een steen groot als de aarde en zwaar als het heelal. Dan gaat de bel.

Weer heeft de onoverwinnelijke gewonnen.

Op de persconferentie na afloop wordt aan Ghaffari gevraagd hoe het nu eigenlijk voelt om tegen Karelin te worstelen. “Het was alsof King Kong tegenover mij stond”, zegt hij.

Karelin vond dat hij niet erg in vorm was. Hij had nog last van een oude blessure. Verder komen wij te weten dat Karelin van Brahms houdt en van Pavarotti.