Zo komt werkloze nooit aan werk

Dat het met de werkgelegenheid van banenpoolers, JWG-ers, Melkert I-, II- en III-ers niet erg wil lukken, zoals de kranten onlangs berichtten, verbaast mij niet. Als aanbieder van arbeidsplaatsen loop je binnen de kortste keren vast in oeverloze procedures en uitzichtloze wachttijden.

Als volledig uit publieke middelen gefinancierde instelling, doen wij enthousiast mee aan de positieve discriminatie van ouderen, allochtonen en langdurig werklozen. Werkervaringsplaatsen, banenpoolstages, scheppen van additionele werkgelegenheid, over alles is met ons te praten. De jaren geleden aangetreden banenpoolers hebben we na ruim twee jaar een echt dienstverband gegeven, overigens zonder daarin op welke wijze dan ook gestimuleerd te zijn door de uitlenende banenpoolorganisatie. Toen wij daarna, voor een tot dan niet bestaande functie, een nieuwe banenpooler aanvroegen, werd die - na een slepende procedure - geweigerd op grond van het feit dat we er al eens een gehad hadden! Die vacature hebben we vervuld door intern wat te schuiven. Weg plaatsingsmogelijkheid voor een langdurig werkloze.

Onlangs diende zich opnieuw 'additioneel werk' aan en hebben we het weer eens geprobeerd. De acquisiteur van de banenpoolorganisatie schrok zich een ongeluk dat het werk zo'n maand of drie later zou beginnen. We moesten, hoewel we toch al in het systeem zaten, rekenen met een lange procedure van goedkeuring arbeidsplaats, intake-gesprekken, toetsing door de deelraad en werving en selectie van kandidaten. Helaas ontbrak die tijd. Dan maar geen banenpooler. Jammer voor een langdurig werkloze.

De acquisiteur bood echter een alternatief: een jeugdwerkgarantieplaats. Zonder veel procedureel gedoe zou een JWG-er kunnen aantreden. Om de vaart erin te houden, zou de werving van een kandidaat parallel aan de afhandeling van de formaliteiten plaatsvinden. Daartoe zou zich spoedig een consulent melden. Toen die zich niet meldde, ben ik zelf gaan bellen en ontdekte dat de consulent met vakantie was gegaan. Ook de acquisiteur had net de koffers gepakt. Daarmee lag de zaak stil.

Intussen bedacht ik me dat het goed zou zijn mijn zwart betaalde werkster in te ruilen voor een witte. Daartoe is in Amsterdam de 'gastdienstenwinkel' opgericht. Een legertje Melkertbaners, die tegen nauwelijks meer dan het zwarte tarief komen poetsen, waardoor het mes aan twee kanten snijdt: zwart werk wordt tegengegaan en uitzichtloze werkloosheid bestreden. Vol verwachting greep ik de telefoon en meldde de arbeidsplaats aan. Helaas, voor de witte werkster bestaat een wachtlijst. Over een jaar ben ik aan de beurt, mits ik nu de papieren kom invullen.

Maar dat doe ik niet. Ik heb er genoeg van. Ik haak af.