Handje

Je kunt het tegenwoordig overal waarnemen: nadat er een punt is gescoord, zoeken dubbelspelpartners elkaar op en beroeren elkaar met een (slap) handje. Het is een gebaar dat zich verre houdt van de gewoonte van menig voetballer om na een doelpunt ter aarde te storten en het halve elftal bovenop zich te krijgen, maar ook dat handje bevalt mij al niet.

Zou het zich beperken tot een enkel gebaar na een uitzonderlijk mooie bal, dan valt er mijns inziens nog wel mee akkoord te gaan, maar tientallen zo niet honderden keren per match die vluchtige aanraking lijkt overdreven en daardoor voor het publiek enigszins storend. Eigenlijk had ik deze opmerking als onderwerp voor later willen bewaren, maar juist dezer dagen kreeg ik een brief van een lezer die eveneens royaal in tennis is geïnteresseerd en al gewaagt die niet van perikelen rond het handje, het gaat wel over tennis.

Hij stoort zich aan het feit, dat al na de eerste game wordt gerust en bijvoorbeeld niet automatisch onmiddellijk na het einde van een set. Hij is van mening - en ik ben dat met hem eens - dat het einde van een set een rustpunt zou moeten zijn, althans een logisch moment om even op adem te komen en vooral de feiten op een rijtje te zetten. Hoe kwam dat nou? Moet ik met deze tactiek doorgaan, of (bij een verloren set) hoe en wat moet ik veranderen? Die overdenkingstijd komt na de eerste game van de volgende set, maar dat is aan de late kant, want dan staat de verliezer van daarnet wellicht opnieuw op achterstand. Dan wil mijn briefschrijver een netservice goed verklaren. Wat deugt tijdens de rally's moet ook deugen tijdens het serveren. Nu is het woord 'moeten' hier niet helemaal op zijn plaats, want een opslag is iets anders dan een bal welke in de rally wordt geslagen. Maar echt begrijpen waarom een in het goede vak geslagen netservice niet geteld mag worden, is mij evenzeer onduidelijk. Volgens de brief heeft de schrijver geklokt hoeveel tijd er verloren gaat doordat de opslag over moet: hij komt tot 10 à 25 procent. Dus de tweede service dan maar afschaffen? Daar zou inderdaad veel voor te zeggen zijn. De scherpte van de eerste opslag zou er weliswaar niet door toenemen, want het risico een punt te verliezen is dan groot, maar als er niets straffeloos over mag in de rally, waarom dan wel bij het serveren?

Het is de vraag of de spelerstop in de wereld ooit zo ver komt dat zij deze ideeën zullen omarmen, maar het is nog sterker de vraag of de spelregels geheel aan hen dienen te worden overgelaten. Afgelopen weekeinde was ik in Scheveningen bij het interessante Challenger-toernooi aldaar. Een crack van vroeger, de Argentijn Peres-Roldan, die een lange blessureperiode achter de rug heeft en probeert terug te komen in de hogere regionen, was vrijdag geblesseerd geraakt aan de rechterenkel. Hij was daarvoor behandeld en kon doorspelen. Maar in de halve finale op zaterdag kreeg hij opnieuw last en riep om de verzorger. Die kwam en begon de Argentijn opnieuw te behandelen. Maar toen greep de wedstrijdleiding in, want een tweede behandeling aan dezelfde blessure is verboden. Waarop de speler de verzorger onder veel misbaar de schaar uit de hand rukte en zichzelf ging behandelen - want dat mag altijd, althans in de perioden van de negentig seconden rust. Tennis is en blijft een curieus spel, op alle niveaus.