Sweat laat Ahoy' hitsig swingen

Concert: Keith Sweat. Gehoord: 20/7 Ahoy, Rotterdam.

Wat is er ook eigenlijk belangrijker in het leven dan de liefde, een glimmend zwart pak en een hippe zonnebril? Niet veel, volgens de zwarte r & b-zanger Keith Sweat, behalve misschien een glimmend wit pak om zich halverwege een concert om te kleden. Sweat gaf zaterdag, afwisselend in zwart en wit gestoken, een eenmalig Nederlands concert dat in het teken stond van het eeuwige soul-thema: de romantische bluf tussen jongen en meisje.

Sweat, die op dit moment een hit heeft met het loom voortwiegende Twisted, surft mee op de soul-herleving van de laatste jaren, die al artiesten heeft afgeleverd als R. Kelly en vele andere nieuwe zwarte zangers. De revival is mogelijk gemaakt door succesvolle crossovers met hip hop en rap: op elektronische beats bleek de oude soul springlevend. Bij Sweat was daar in Ahoy - afgezien van zijn drie stoer tijgerende danseresjes - toch wat weinig van te merken. Zijn mierzoete diner-bij-kaarslicht-sound, met lome beats en veel synthesizers, doet zelfs in de up tempo nummers toch meer denken aan de disco van de jaren zeventig dan aan hip hop. Zijn nasale, schurende stemgeluid draagt nog bij aan een vrolijk-hitsige nachtclubsfeer. In de verte klinkt Sweat af en toe als een jonger neefje van soul-crooner Barry White.

Het overwegend Surinaamse gehoor in de goed gevulde Ahoy, compleet met elkaar omhelzende stelletjes, had er zaterdagvond geen moeite mee. Het uitbundige publiek swingde zelfs op de tribunes en gaf luidkeels antwoord op Sweats hartevragen als: “Is iedereen hier vanavond verliefd?” Dat was gelukkig zo. Voorafgaand aan Sweats optreden, dat een krappe vijf kwartier duurde, was de zaal al opgewarmd door twee korte support-acts - de Nederlandse 2 Da Mix en de Amerikaan Michael Spekes - die ook al wilden weten of alle meisjes in het betonnen sportpaleis zich sexy voelden, of de meisjes op de linkertribune een keertje echt hard wilden gillen, en of de jongens een beetje konden meekomen.

Sweat, die behalve een zeskoppige band jammer genoeg toch ook een batterij tapes had meegenomen voor de achtergrondzang en een paar lijfwachten aan wie hij zijn jasje en zonnebril kon afgeven, troefde die voorgangers moeiteloos af op de onderdelen show en seksuele pep-talk. Ter introductie van de ballade Nobody wilde hij uiteraard van de meisjes en jongens weten wie het in bed volgens hen beter doet dan zijzelf - niemand dus. Zijn ontspannen enthousiasme was een verademing na het smakeloze optreden van de schreeuwlelijk Spekes, die moeiteloos overschakelde van het droogneuken van een schuchter meisje uit het publiek naar het vragen om vijf seconden stilte voor de slachtoffers van de TWA-vliegramp bij New York, vooral “al die jonge mensen die nog niet hadden geleefd”. Keith Sweat bood zijn eigen omhooggetakelde meisje tenminste nog een stoel aan op het podium voor hij bij haar op schoot klom. Wat hij daarna tegen haar zei was niet te verstaan, maar het belangrijkste had hij natuurlijk ook al gezongen: niemand doet het beter dan ik. Keith Sweat is een professional, dat is zeker.

    • Sjoerd de Jong