Dream Team III in dromenland

ATLANTA, 21 JULI. Voor Amerikanen zijn de basketballers van Dream Team III halfgoden. Niet alleen gaat iedere Amerikaan er vanuit dat het Dream Team beslag zal leggen op de gouden medaille, van de spelers wordt ook nog eens verwacht dat zij elke wedstrijd zullen winnen met een score van boven de honderd en met een verschil van tenminste veertig punten.

Ze zijn tenslotte de beste en bestbetaalde profbasketballers van de wereld. Valt de overwinning lager uit dan begint iedereen onmiddellijk te klagen dat de helden van hun voetstuk zijn gevallen en dat dit Dream Team lang niet zo goed is als de Dream Teams I en II, die respectievelijk in Barcelona (Spelen van 1992) en in Canada (WK 1995) goud wonnen.

Zaterdag speelden de Amerikanen hun eerste wedstrijd tegen Argentinië in de Georgia Dome, waar de Atlanta Falcons hun footballwedstrijden spelen. Dit stadion is een onderdeel van het Georgia World Congres Centre, een gebouw in de vorm van een enorme hamburger, waarbij het Amsterdamse World Trade Centre in het niet valt als een suikerklontje. In het enorme, overdekte stadion kunnen zo'n 76.000 mensen.

Aan de rand van het speelveld begint de eerste ring en daarboven ligt een galerij, zeker een kilometer in omtrek, waar je een aaneenschakelling treft van McDonald's en soortgelijke bunkerplaatsen. Weer boven deze galerie bevinden zich twee ringen met skyboxen en dan is er helemaal in de top, als een soort schellinkje, weer een ring voor het publiek.

Omdat het ene deel van het speelveld wordt gebruikt voor de olympische gymnastiek en het andere deel voor de basketbalcompetitie, hangt er in het midden een metershoog gordijn, dat het hele stadion in tweeën deelt. Een kwartier voordat de wedstrijd begint, is het ene deel van het stadion letterlijk tot aan de nok gevuld. Tienduizenden Amerikanen zijn gekomen voor een show, die erop uit moet lopen dat het Dream Team zijn tegenstanders zal degraderen tot een stelletje houten klazen.

Er leeft trouwens een bijna naïef soort optimisme bij de Amerikanen. Ze denken dat zij bijna alles zullen winnen. Are you going for the gold, wordt aan iedere Amerikaanse deelnemer gevraagd, ook al staat die op 36ste plaats van de wereldranglijst. Vandaar dat zich bij teleurgestelde Amerikaanse atleten al uitbarstingen van verdriet hebben voorgedaan, die bijna beangstigend zijn. Worstelaar Dan Henderson, in de voorronden uitgeschakeld, zei in tranen dat hij zijn land in schaamte had gedompeld en dat hij ook zijn eigen moeder niet meer onder ogen durft te komen.

Het is even voor tienen als onder oorverdovende aanmoedigingen het Dream Team binnenkomt. Zij gedragen zich als echte kampioenen. Met hun trainingspakken nog aan gooien ze sloom wat ballen in de basket. Ze zitten wat op de grond, strekken en rekken een beetje, en keuren hun tegenstanders aan de andere kant van het veld geen blik waardig. Het zijn elf zwarten en een blanke. De blanke, John Stockton, is met zijn 1.85 meter een dreumes vergeleken bij zijn teamgenoten. Shaquille O'Neil, een bewegende boomstam van 2 meter 15, is er ook bij. Een paar dagen geleden meldde deze krant dat hij voor 115 miljoen dollar een zevenjarig contract heeft getekend bij Los Angeles Lakers, maar dat is onjuist. Het juiste bedrag is: 121 miljoen dollar.

Zo te zien begint de wedstrijd als een gewone basketbalwedstrijd. Na enige schermutselingen leidt Argentinie met 15-12. Echt gemor klinkt er nog niet, maar als O'Neil twee vrije worpen mist, roept iemand: '17 million'. Dat is het bedrag dat O'Neil zo ongeveer per jaar gaat verdienen.

Dan gebeurt er iets merkwaardigs. In het enorme stadion valt een deel van het licht uit. De wedstrijd wordt gestaakt, maar voordat het publiek zich kan vervelen, klinkt er een luide kreet. In een gedeelte van de tribune dat nog verlicht is, ontstaat een onduidelijk gedrang. Niemand weet wat er aan de hand is, tot iemand in die kleine draaikolk van mensen Arnold Schwarzenegger herkent. 'Arnold Schwarzenegger', het fluistert zich in een oogwenk rond en het hele stadion barst uit in een ovationeel applaus.

Even later gaat in een skybox aan de andere kant van het stadion een raam open en een grote man in een wit overhemd leunt naar buiten. Iemand wijst naar boven: 'Muhammed Ali!'. Inderdaad daar staat de meest besproken man van de afgelopen dagen. Zijn hand maakt opnieuw het geldtellers-gebaar van de Parkinson-lijder. De Amerikaanse kranten zijn nog lang niet uitgeschreven over het optreden van Ali tijdens de opening van de Spelen.

Was het smakeloos om zo'n zwaar zieke, trillende man aan het medelijden van een miljoenen publiek bloot te stellen? Luidde de eigenlijke boodschap niet dat de olympische sport boksen een gezond mens tot een wrak maakt, of nog algemener: is de boodschap niet dat topsport ongezond is? De deelnemers aan de Olympische Spelen hebben een gezamenlijke verklaring ondertekend waarin zij beloven te zullen strijden tegen het gebruik van drugs, maar is het bedrijven van topsport, gelet op het aantal blessures eigenlijk niet veel ongezonder dan het roken van een stickie?

Door openlijk voor zijn ziekte uit te komen, is Ali voor de Amerikanen zo mogelijk een nog grotere held geworden. De kranten noemen hem moedig en vinden dat de fakkel die hij in zijn bevende hand hield de legende-Ali nog meer glans heeft gegeven. Het was niet te zien op de televisie, maar president Clinton heeft Ali nog ondersteund, toen de bokser naar de limousine wankelde die voor hem klaarstond.

Als Ali in zijn skybox is verdwenen en de lichten het weer aangaan, wordt de wedstrijd hervat. Bij rust staat het Dream Team voor met slechts 46-44. En dan overkomt mij iets, waarvan ik vermoed dat zelfs Mart Smeets mij erom zal benijden. In de wc verschijnt een pisbak naast me een kolossale gestalte. Als ik klaar ben met mijn bezigheid en wil weglopen, zie ik dat het Magic Johnson is, misschien wel de beroemdste basketballer aller tijden. Voordat ik hem iets kan vragen, snellen drie bodyguards toe die in een hoek hebben staan wachten. In hun blik zie ik dat hier niets te vragen is en dat ik moet doorlopen.

Na de rust stelt het Dream Team orde op zaken en wint met 96-68. Het publiek is ontevreden en de kranten zouden later schrijven over 'een team van dreamers'. Maar basketbal in Atlanta heeft zo zijn charmes. Je komt daar nog eens iemand tegen.