Ik moet vooral kinderen lokken; Elfjarige Eline is directeur van het Haags Gemeentemuseum

'Van Monet tot Matisse', Haags Gemeentemuseum. T/m 13 okt. Di t/m zo 11-17u.

Eline Schierbroek (11) wandelt door de stenen gangen van het Haags Gemeentemuseum alsof ze er thuis is. Eline weet de weg, want ze is de directeur. Uit de 350 leerlingen van de Annie M.G. Schmidt-basisschool, om de hoek van het museum, is Eline uitgekozen om een jaar lang kinder-directeur te zijn bij het museum. Ze is gekozen omdat ze goede cijfers haalt en optreden in het openbaar gaat haar goed af. Eline is wel zenuwachtig zegt ze, maar het gaat steeds allemaal goed en dus heeft ze er wel vertrouwen in. Op school doet Eline gewoon mee. “De kinderen roepen wel 'dag Eline de directeur', soms is dat wel vervelend.”

Wat doet een directeur eigenlijk? “Ik moet speeches houden en recepties bijwonen. Maar ik moet vooral kinderen lokken.” Het museum moet meer rekening houden met kinderen. Eline gaat onderzoeken wat er verbeterd kan worden, zodat ook kinderen graag naar het museum gaan. Ze heeft een speech gehouden bij de opening van de tentoonstelling met impressionistische schilderijen 'Van Monet tot Matisse', die tot oktober te zien is in het museum

“Veel kinderen gaan alleen als het moet naar een museum. Kunst is belangrijk voor kinderen. Kinderen die niet weten wat kunst is, kunnen het ook niet aan hun kinderen leren.” De eerste verbetering is er al: in elke museumzaal staat nu een krukje. De suppoost van de zaal zet het op verzoek neer bij het schilderij dat een kind wil bekijken. Zo heb je geen last van volwassenen, die het uitzicht blokkeren. Wat ook moet veranderen in het museum, zijn de houten vloeren in de zalen. “Die zijn saai. Maar ze gaan niet weg. Na de verbouwing zullen ze wel wat lichter van kleur zijn. Wel leuk zijn de trappen, je kunt aan twee kanten omhoog. En de stenen vloer beneden bij de ingang is ook mooi, mooi gekleurd ook.”

Ook is er een kinderatelier ingericht, daar hangen indrukwekkende, kleurige tekeningen en schilderijen van kinderen. “Ze mogen de impressionisten nadoen en je kunt werken aan het waterlelie-project.” De bedoeling van het waterlelie-project is, dat er langs de muren een spoor van waterlelies ontstaat, dwars door het museum naar de vijver op de binnenplaats, daar waar de echte waterlelies drijven. Een wand is al bedekt met de prachtigste waterlelies, met verf en papier gemaakt.

Eén van de mooiste schilderijen vindt Eline 'Strandkust van Saint-Brieuc' van Paul Signac uit 1890. Het is een strand, met op de achtergrond de zee. In het zand staan voetafrukken. Het schilderij is opgebouwd uit ontelbare stipjes verf. “Ik hou van schilderijen”, zegt Eline, “want je kunt er van alles bij bedenken. Aan een schilderij kun je een beetje zien wat voor iemand de schilder was. Deze schilder was heel precies, elk stipje is keurig neergezet. En heel open, hij ging op een warme dag zomaar op het strand staan tekenen. De kuiltjes in het zand doen me denken aan alle mensen die daar die dag heben gelopen.” Het is niet zo'n heel vrolijk schilderij, er straalt een soort rust uit. “De mooiste schilderijen zijn een beetje droevig”, vindt Eline. Daar kan je meer bij denken.”